Γράφει η Μαρία Κυπραίου
Μεγαλώσαμε με παραμύθια, που τελείωναν πάντα εκεί που μας συνέφερε. Μεγαλώσαμε με λόγια μεγάλα και τρανά, που στην ουσία ήταν μικροπρέπειες. Μεγαλώσαμε με στιχάκια για έρωτες σε τοίχους με σπρέι και σε ερωτικές συναυλίες, ψάχνοντας αυτόν που θα ταιριάξουμε. Μεγαλώσαμε με οφθαλμαπάτες για τον έρωτα και την αγάπη και φτάσαμε να ρίξουμε στο λούκι την καρδιά μας. Αδικήσαμε ανθρώπους, ρίξαμε το εγώ μας και την αξιοπρέπεια μας για τα θέλω του έρωτα μας. Ενός έρωτα, που νομίζαμε τελικά ότι υπήρχε. Ενός έρωτα που δεν ρίζωσε, που έφυγε, που μας εγκατέλειψε, μας σκότωσε.
Μεγαλώσαμε διαβάζοντας χαζά παραμύθια, που δεν έχουν ποτέ δυσκολίες αλλά μόνο happy end, μόνο αγάπες , σιρόπια και λουλούδια και βρεθήκαμε αιχμάλωτοι στο ίδιο μας το σώμα να αναρωτιόμαστε τα λάθη μας.
Βλέπαμε σειρές στην τηλεόραση και ταινίες στον κινηματογράφο για έρωτες ανίκητους στο χρόνο, έρωτες που ότι και αν γίνεται αυτοί είναι πάντα μαζί και γεμίζαμε το μυαλό μας με φούσκες.
Όταν όμως ανακαλύπτουμε την πραγματικότητα, εκεί είναι που πονάμε πιο πολύ. Όταν έρχεται η στιγμή που καταλαβαίνουμε πως όσα βιβλία και αν διαβάσαμε, όλα όσα μας έχουν κάνει να κλάψουμε με λυγμούς ή να χαρούμε με τη χαρά την πρωταγωνίστριας, δεν έχουν καμία σχέση με την πραγματικότητα, που έρχεται στο τέλος. Εκεί χάνουμε την εμπιστοσύνη μας, νιώθουμε προδομένοι από έναν κόσμο που μας μεγαλώνει μες το ψέμα και μας πετάει παραμύθια.
Μεγαλώσαμε διαφορετικά από ότι έπρεπε και μας ήρθε βαριά η αλήθεια..
