Γράφει η Σοφία Παπαηλιάδου
Ξέρεις, κουράστηκα. Από τις αλήθειες που δεν λέγονται, από τις αλήθειες που φωνάζουν και πληγώνουν, από τις αλήθειες που στέκουν μπροστά μας σαν τοίχος. Κουράστηκα, όμως, και από τα ψέματα. Αυτά που τυλίγονται με όμορφα λόγια, που φοράνε το κοστούμι της ευγένειας, αλλά κρύβουν από κάτω την ασχήμια του φόβου.
Κι όμως, μέσα στα τόσα ψέματα, επιλέγω το δικό σου. Όχι γιατί δεν ξέρω ότι είναι ψέμα. Όχι γιατί με πείθεις. Αλλά γιατί είναι το μόνο που με κάνει να γελάω. Είναι εκείνο το ψέμα που έρχεται χωρίς την αίσθηση της προδοσίας, χωρίς το βάρος μιας πληγής που δεν κλείνει. Είναι το ψέμα που δεν κρύβει κακία, αλλά μια προσπάθεια να μείνουμε λίγο ακόμα “εντάξει” μέσα σε έναν κόσμο που κάθε μέρα μας διαλύει.
Το ξέρω πως δεν είσαι απόλυτα αληθινός.
Το βλέπω στις κινήσεις σου, το ακούω στις λέξεις που αφήνεις να πέσουν ανάμεσα στις σιωπές μας. Το καταλαβαίνω στα βλέμματά σου, που ξεγλιστρούν όταν πάω να σε κοιτάξω λίγο πιο βαθιά. Και παρ’ όλα αυτά, επιλέγω να κάνω πως πιστεύω.
Όχι γιατί είμαι αφελής. Όχι γιατί δεν μπορώ να καταλάβω τη διαφορά. Αλλά γιατί κάπου μέσα μου, έχω ανάγκη να γελάσω λίγο. Να βρω μια στιγμή ελαφρότητας μέσα στο βάρος της καθημερινότητας. Να κρατηθώ από το λίγο, το σχεδόν, το περίπου. Να αφήσω το μυαλό μου να ξεφύγει από το «τι πραγματικά συμβαίνει» και να αφεθώ στο «τι θα ήθελα να είναι».
Δεν είναι εύκολο να πιστεύεις τα ψέματα.
Κι ας λένε πως είναι η εύκολη λύση. Δεν είναι. Γιατί κάθε φορά που τα αγκαλιάζεις, ξέρεις ότι κρατάς κάτι ψεύτικο. Και όμως, κάποια ψέματα έχουν το δικό τους βάρος, μια δική τους, περίεργη αλήθεια. Ίσως δεν είναι η αλήθεια που θα ήθελες, αλλά είναι μια μικρή, γλυκόπικρη διαφυγή.
Κι αν είναι να ζήσω μέσα στα ψέματα, τότε επιλέγω το δικό σου. Γιατί δεν πονάει. Δεν κλέβει κάτι από μένα. Αντίθετα, μου δίνει στιγμές που χαμογελάω. Έστω και για λίγο.
Ξέρεις τι είναι το χειρότερο;
Όχι το ψέμα. Το κενό. Εκείνο το συναίσθημα πως δεν υπάρχει τίποτα να περιμένεις, τίποτα να ελπίζεις, τίποτα να νιώσεις. Αν το ψέμα σου γεμίζει λίγο από αυτό το κενό, αν μου χαρίζει έστω ένα μικρό ψήγμα χαράς, τότε ίσως να αξίζει να το κρατήσω. Όχι για πάντα. Όχι με μανία. Αλλά για όσο χρειάζομαι να γελάσω.
Μέσα στα τόσα ψέματα, επιλέγω το δικό σου.
Όχι γιατί μου αρέσει να κοροϊδεύομαι. Αλλά γιατί, κάποιες φορές, το γέλιο που χαρίζεις μετράει περισσότερο από την αλήθεια που αρνείσαι να δώσεις. Και κάποιες φορές, αυτό το λίγο γίνεται το μόνο που μας κρατάει.
