Γράφει η Σοφία Παπαηλιάδου.
Την στιγμή που θα πεις “έμαθα”, θα έρθει η ζωή να σου δείξει πως απλά νόμιζες πως έμαθες και υπάρχουν πολλά ακόμα που δεν είχε χρειαστεί (ακόμα) να μάθεις.
Την στιγμή που θα πεις “ξέρω”, θα έρθει η ζωή να σου δείξει με τον πιο τρανό τρόπο πως δεν ξέρεις τίποτα και όλα θα ανατραπούν με ένα ανοιγόκλεισμα των ματιών.
Την στιγμή που θα πεις “δεν θέλω άλλο”, θα ανακαλύψεις τις δυνάμεις μέσα σου κι όλα εκείνα που θα αντέξεις κι ας μην το θες. Κι ας μην τα θες.
Την στιγμή που θα πεις “έφτασα”, θα δεις πως απλά κάνεις μια στάση. Μια παύση πριν την επόμενη στροφή του δρόμου.
Κι άλλες φορές οι μέρες θα μοιάζουν σαν μια ατελείωτη βόλτα στο λούνα παρκ.
Μόνο που και το τρενάκι του τρόμου, στο λούνα παρκ είναι.
Έρχεται μια στιγμή που τους φόβους τους κοιτάς κατάματα.
Τους χαιρετίζεις, τους χαϊδεύεις, κάθεσαι και τους κερνάς μια ρακή κι αποφασίζεις πως ότι δεν λύνεται, κόβεται.
Και τότε, ελεύθερος και απαλλαγμένος από τα άλυτα, τα ανείπωτα και τα δειλά της ζωής…
Σηκώνεσαι, σκουπίζεις τις σκόνες από πάνω σου και συνεχίζεις…
Γιατί τελικά, η ζωή, αυτό σου μαθαίνει…. ό,τι δεν λύνεται, κόβεται.
Γιατί τελικά, η ζωή είναι απλή. Όσο απλός είναι ο καφές με την κολλητή σου στα βράχια της θάλασσας. Όσο απλό είναι το παράπονο που ξεστομίζεις. Όσο απλό είναι να πεις, “συγγνώμη”, “μου λείπεις” και “σ’αγαπώ”.
Όσο απλό είναι να κλείσεις την πρόσβαση σ’ ό,τι σε δηλητηρίασε.
Κι όταν νιώσεις πως τα τακτοποίησες όλα, θα έρθει να σου δώσει άλλο ένα μάθημα. Ίσως το πιο σημαντικό!
Τελικά, θα μάθεις, πως η αγάπη δεν πρέπει να πονάει. Ο έρωτας δεν χρειάζεται σπασμένα πιάτα και τοξικότητα για να επιβεβαιώνεται.
Γιατί τελικά, όλα είναι απλά, την μέρα που θα έρθει ο άνθρωπός σου, και θα σου πει “χαίρω πολυ”. Κι εκείνα τα πρώτα δευτερόλεπτα, θα αρκούν για να παραγραφεί το παρελθόν.
Γιατί ποτέ δεν είναι αργά, να πιάσεις τη ζωή από την αρχή..
