Γράφει η Σοφία Παπαηλιάδου
«Μην την συγκρίνεις, μάτια μου…».
Όχι γιατί δεν αντέχει τη σύγκριση. Αλλά γιατί δεν χωράει μέσα της.
Δεν είναι μέτρο. Δεν είναι προηγούμενο. Δεν είναι το “πριν” κανενός, ούτε το “μετά” σου. Δεν μπαίνει σε ζυγαριές που κουβαλάνε παλιές ιστορίες, παλιά κορμιά, παλιές συνήθειες. Δεν την αφορά ποια ήταν πριν από εκείνη, ούτε τι σου έμαθε, ούτε τι σου άφησε. Δεν ήρθε να συνεχίσει κανένα έργο. Ήρθε να γράψει κάτι δικό της. Κι αν δεν έχεις χώρο για αυτό, δεν φταίει εκείνη.
Ξέρεις τι κουράζει;
Όχι οι συγκρίσεις. Οι μισές παρουσίες.
Εκεί που σε κοιτάει και δεν είσαι ακριβώς εκεί. Που κάτι μέσα σου ακόμα μετράει, ζυγίζει, θυμάται. Που τη φιλάς και έχεις μια σκιά στο στόμα. Που την ακουμπάς, αλλά κάπου αλλού επιστρέφεις. Εκεί είναι που σε χάνει. Όχι όταν μιλάς για το παρελθόν. Όταν το κουβαλάς μέσα στο παρόν σας.
Δεν γίνεται. Δεν μοιάζει.
Δεν θα μάθει να αγαπάει όπως σε αγάπησαν. Δεν θα σε φροντίσει με τον τρόπο που συνήθισες. Δεν θα σου πει τα ίδια λόγια, δεν θα παίξει τον ίδιο ρόλο, δεν θα μπει στο ίδιο καλούπι για να σου είναι πιο εύκολο να την καταλάβεις. Αν θέλεις κάτι γνώριμο, γύρνα πίσω. Αν θέλεις κάτι αληθινό, μείνε εκεί.
Γιατί εκείνη δεν υπόσχεται ευκολία.
Υπόσχεται παρουσία.
Θα τη δεις όπως είναι. Χωρίς φίλτρα, χωρίς πρόβες, χωρίς εκδοχές που βολεύουν. Θα σε κοιτάει στα μάτια όταν σε θέλει. Θα φεύγει όταν δεν την αντέχεις. Δεν θα σε κρατήσει από ανάγκη, ούτε θα μείνει από συνήθεια. Κι αν σε αγαπήσει, θα το καταλάβεις. Δεν θα χρειαστεί να τη συγκρίνεις για να βγάλεις άκρη.
Ξέρεις τι είναι το πιο τίμιο;
Να μην μοιάζει με κανέναν.
Γιατί τότε δεν αντικαθιστά. Δεν συμπληρώνει. Δεν διορθώνει. Υπάρχει.
Κι αυτό θέλει. Να υπάρχει δίπλα σου, όχι πάνω σε κάτι άλλο. Να τη διαλέγεις επειδή είναι εκείνη. Όχι επειδή σου θυμίζει κάτι που έχασες ή κάτι που δεν βρήκες.
Αν είναι να την κρατήσεις, κράτα τη για αυτό που είναι.
Αν είναι να τη συγκρίνεις, άφησέ τη.
Γιατί εκείνη, μάτια μου, δεν ήρθε να γίνει καλύτερη εκδοχή κάποιου άλλου.
Ήρθε να είναι η μόνη που δεν μπορείς να μπερδέψεις με κανέναν.
