Γράφει ο Αλέξανδρος Χωριανούδης
Βάλε ένα διπλό και κάτσε να τα πούμε.
Απόψε θέλω να σου πω τι είναι δυστυχία. Να σου μιλήσω για εκείνη τη μοναξιά που την ζεις μέσα στη σχέση.
Μοναξιά είναι να μην νιώθεις τίποτα για το σώμα που υπάρχει πλάι σου στο κρεβάτι.
Να κοιτάς στο κινητό σου για να δεις ένα μήνυμά της, ένα νέο της.
Να την σκέφτεσαι και να την περιμένεις.
Να κάνεις έρωτα με ένα σώμα και τα μάτια να είναι αλλού, το μυαλού και η ψυχή αλλού.
«Όλα τελειώνουν την στιγμή που παύεις να απολαμβάνεις το φιλί» μου είπε μια φίλη κάποτε κι είχε δίκιο.
Το πρώτο που αλλάζει, είναι το φιλί. Η στιγμή που το στόμα δεν επιθυμεί να νιώσει αυτή την ένωση.
Κι όμως, κάποτε..
Κάποτε ήταν εκείνα τα άλλα χείλη, που δεν ήθελες να σταματάνε να σε αγγίζουν. Ήταν εκείνα τα χέρια που δεν έπαιρνες από πάνω της όπου κι αν ήσασταν.
Κι εκείνο το γέλιο της, έρωτας από μόνο του.
Ένα γέλιο που φώτιζε τα μάτια της.
Και τώρα, βρίσκεσαι να μοιράζεσαι ένα φαγητό, ένα κρεβάτι, κάποιες ώρες, χωρίς να νιώθεις τίποτα. Δεν έχεις κάτι να πεις, δεν έχεις κάτι να νιώσεις.
Σιωπά εκείνη, σιωπάς κι εσύ.
Και δεν είναι από τα ανείπωτα που κρύβουν οι εραστές κι είναι σαν να τα έχουν πει όλα.
Είναι τα ανείπωτα που πνίγουν.
Λέξεις που αν ξεστομιστούν θα κόψουν σαν μαχαίρι.
Ξέρεις λοιπόν, σ’ όλο αυτό, έχεις λύση.
Φεύγεις.
Χωρίς λέξεις, χωρίς κραυγές, χωρίς φταίω και φταις.
Αποδέχεσαι το τέλος, και δίνεις στον εαυτό σου την ευκαιρία στην ευτυχία, στην πληρότητα, στον έρωτα.
Στόχος σου θα είναι, να γελάς ξανά, όπως σου αξίζει.
Κι αν έκανες μια λάθος επιλογή, δεν έγινε και τίποτα ξέρεις.
Χωρίζεις με αξιοπρέπεια, δεν ξευτιλίζεις ούτε εσένα, ούτε αυτό που ζήσατε και τραβάς παρακάτω.
Και στο παρακάτω, περιμένει η ευτυχία.
