Γράφει η Μαριάννα Βασιλείου
Κι όμως εγώ είχα ήδη φύγει, όσο εσύ με αναζητούσες στα πολύ γνώριμα μέρη που συνήθιζα να πηγαίνω. Σου έχω νέα λοιπόν, εκείνο το κορίτσι που σ’ είχε κακομάθει δεν υπάρχει πια, το έδιωξες εσύ μόνος σου. Όσο εκμεταλλευόσουν το ενδιαφέρον που σου έδειχνα κι όσο θεωρούσες την αγάπη μου ως αδυναμία, όσο θεωρούσες τη διαθεσιμότητα μου ως ένα ακόμα παράσημο δικό σου.
Τόσος ήσουν λοιπόν, μέχρι εκεί μπορούσες να δεις και να πράξεις. Μέχρι εκεί μάλλον που μπορούσε ο εγωισμός σου, τόσο σίγουρος ήσουν για τον εαυτό σου. Και ξαφνικά όταν σταμάτησες να παίρνεις, όταν έχασες τη κούκλα σου που τη μεταχειριζόσουν όπως ήθελες, τι έγινε τότε; Τότε θυμήθηκες να νοιαστείς;
Νόμιζες ότι ήσουν τόσο κυρίαρχος και εγώ τι ήμουν; κτήμα σου;
Ήσουν τόσο σίγουρος λοιπόν ότι δε θα έφευγα ποτέ. Αλλά έφυγα αθόρυβα και σιωπηλά χωρίς δράματα και ιστορίες και η μεγαλύτερη πλάκα είναι ότι είχα φύγει πολύ πριν φύγω. Με είχες χάσει ήδη από τη πρώτη φορά που έπαιξες με τα συναισθήματα μου, που αδιαφόρησες όταν εγώ σε χρειαζόμουν ενώ αντίθετα εγώ θα έπρεπε να είμαι πάντα εκεί παρούσα σε όλα κι όταν ακόμα θύμωνα ήμουν όπως πάντα υπερβολική.
Δεν ήσουν καν σίγουρος για το τι είχαμε εμείς οι δύο. Αλλά θα σου πω τι είχαμε, απολύτως τίποτα. Μόνο κάποιον που προσπαθούσε πολύ, που έδωσε πολλές ευκαιρίες, που συγχώρεσε παραπάνω από όσα έπρεπε, παραπάνω από όσα μπορούσε και κάποιον άλλον που απλά είχε το χέρι ανοιχτό και έπαιρνε και συνεχώς απαιτούσε. Κάποιον που υποσχόταν αλλά δεν έπραττε, που το ενδιαφέρον του ανακινούνταν μόνο όταν φοβόταν μήπως και βγει απ’ το κλουβί της, αυτή η μικρή πριγκίπισσα που του πρόσφερε απλόχερα την αυτοεπιβεβαίωση του.
Η Πριγκίπισσα όμως άνοιξε μια μέρα την πόρτα του μαγικού κλουβιού και βρήκε τη δύναμη και έφυγε μακριά απ’ αυτό το παραμυθένιο ψέμα. Κι όσο κι αν την αναζητάς τώρα κι όσα κι αν υποσχεθείς ακόμα, όσα κι αν τάξεις για να γυρίσει πίσω, έχεις ήδη χάσει. Ένας αληθινός άντρας δε θα κρατούσε ποτέ μια γυναίκα στη ζωή του γι’ αυτά που του δίνει, δε θα την αντιμετώπιζε ποτέ σαν αντικείμενο που όταν δε το χρειάζεται το βάζει στο τελευταίο ράφι ακόμα κι αν του είχε τελειώσει θα είχε τα κότσια να το πει. Θα την αγαπούσε και θα προσπαθούσε να μοιραστεί όσα περισσότερα μπορούσε μαζί της.
Και κάτι ακόμα όταν ένας άνθρωπος φεύγει έχει το λόγο του, το να προσπαθούμε να ξαναεισχωρήσουμε στη ζωή του με τη βία είναι μάλλον ανώφελο, γιατί να είστε σίγουροι ότι έχει μάθει πλέον να προστατεύει τον εαυτό του από την τοξικότητα και από την προσωπική ανασφάλεια του καθενός.
Κανείς και καμία από αυτούς που επιλέγουν να διακόψουν μια σχέση δεν είναι τόσο μόνοι και τόσο αδύναμοι όσο νομίζετε. Όπως και κανείς μα κανείς δεν έχει δικαίωμα πάνω μας, δεν είμαστε ιδιοκτησία κανενός. Να το θυμάστε αυτό!
