Γράφει ο Τάσος Ζαννής
Διαβάζει περισσότερο από όσο έχει αγαπήσει.
Τα αγαπημένα της τραγούδια τού έχουν πει περισσότερα για εκείνη από όσα τού έχει πει η ίδια για τον εαυτό της.
Θέλει να την καταλάβει, να τον ξεναγήσει στον δικό της κόσμο.
Κάποια βράδια σκέφτεται ότι αν ήταν βιβλίο, δεν θα το άφηνε ποτέ κάτω, κι αν την είχε μπροστά του, δεν θα έπαιρνε τα μάτια του από πάνω της.
Τη φαντάζεται στο δωμάτιό της μ’ ένα παράθυρο στη θάλασσα και μια βιβλιοθήκη να φωτίζεται απ’ τον ήλιο ώστε να μπορεί να βλέπει τα γράμματα απ’ όλα τα βιβλία με ποίηση και να της τα απαγγείλει με έναν οργιαστικά ερωτικό τρόπο, σαν άλλος Εμπειρίκος, προτού σφραγίσει ερμητικά τα χείλη της.
Αλλά αυτός είναι εδώ κι εκείνη εκεί ή αντίστροφα δεν έχει σημασία, πότε δούλεψε το τάιμινγκ για να δουλέψει τώρα;
[ιστορίες που ίσως έχουν συμβεί]
