Γράφει ο Ηλίας Μαυρόπουλος
Και τώρα τί;
Αυτό θα γίνεται από εδώ και πέρα;
Όποτε βρίσκεις ζόρια θα σταματάς να μου μιλάς και θα το παίζεις θυμωμένη;
Και την άλλη μέρα όλα μελι γάλα;
Γιατί δεν μπορείς απλά όταν θυμώνεις, να ουρλιάξεις;
Αφού ξέρω πως το έχεις ανάγκη.
Ούρλιαξε λοιπόν, ούρλιαξε ετσι οπως ποτέ δεν έχεις κάνει.
Σπάσε οτιδήποτε βρεθεί μπροστά σου, βγάλε όλα αυτά τα απωθημένα που έχεις μέσα σου.
Κλάψε, όμως κλάψε δυνατά, κλάψε φανερά και όχι κρυφά όπως κάνεις συνήθως.
Θα σου κάνει καλό!
Όμως να σου πω κάτι;
Φρόντισε σε παρακαλώ όταν θα τα κάνεις όλα αυτά να είμαι και εγώ εκεί, και μόλις τελειώσεις να σε πάρω αγκαλιά..
Ξέρεις από τις αγκαλιές αυτές, που όταν κουμπώνουν δεν ξεκουμπωνουν εύκολα..
Και όταν κάποια στιγμή, που εύχομαι να μην έρθει ποτέ ξεκουμπωσουν, πονάνε πολύ ρε γαμωτο.
Παρά πολύ.
Γιατί δεν θέλω να κλαις όταν δεν είμαι εκεί
Να σε πάρω αγκαλιά.
