Γράφει ο Άρης Γρηγοριάδης
Δεν θέλω να σε κρατάω.
Θέλω να σε εμπνέω να μείνεις.
Δεν χρειάζεται να μου λες πού είσαι κάθε λεπτό, ούτε να απολογείσαι για το χρόνο που χρειάζεσαι για εσένα.
Θέλω να ξέρω ότι, ακόμα κι όταν είσαι αλλού, το “μαζί μας” παραμένει σταθερό μέσα σου.
Δεν είμαστε μαζί από ανάγκη.
Είμαστε μαζί από επιλογή.
Και αυτή η επιλογή, επαναλαμβάνεται καθημερινά — όχι γιατί πρέπει, αλλά γιατί δεν φανταζόμαστε τη ζωή αλλιώς.
Θέλω να έχεις τις φίλες σου, τον δικό σου χώρο, τις μικρές σου χαρές.
Θέλω να πετάς με τα δικά σου φτερά.
Γιατί μια σχέση είναι δυνατή μόνο όταν αποτελεί έδαφος να ανθίζεις, όχι να πνίγεσαι.
Αν δεν μπορείς να σταθείς στα πόδια σου μόνη, το “μαζί” θα καταρρεύσει με το πρώτο τράνταγμα.
Κι αν εγώ δεν σε αφήσω να είσαι ολόκληρη, δεν θα αγαπήσεις ποτέ αληθινά εμένα.
Η ελευθερία σου δεν με απειλεί.
Με γοητεύει.
Γιατί ξέρω πως, όταν γυρνάς σε μένα, το κάνεις γιατί το θέλεις — όχι γιατί δεν έχεις άλλη επιλογή.
Αντέχεις μια τέτοια σχέση;
Εγώ, μόνο αυτήν θέλω.
