Γράφει ο Σάκης Χαλβαντζής.
Έρως! Η απόλυτη τύφλωσις.
Τύφλωση αισθημάτων, συναισθημάτων, ενστίκτων.
Τρέλα, μανία, θυμός, μίσος.
Ένα είδος ιδεοψυχαναγκαστικής διαταραχής που σε απομονώνει από τον περίγυρό σου, αλλοιώνοντας τη συμπεριφορά και το χαρακτήρα σου. Κάνει το άγνωστο οικείο και σε οδηγεί σε παραληρηματική υπερδιέγερση.
Καλώς ή κακώς, ζούμε στον κόσμο της “εικόνας”. Οπότε, οτιδήποτε απορρέει, αρχικά, από την εμφάνιση του άλλου, τον θέτει ερωτεύσιμο ή όχι στα μάτια μας. Η όμορφη εικόνα, η όμορφη “βιτρίνα”, πάντοτε εξιδανικεύεται. Ανέκαθεν υπήρχε αυτή η τάση. Το αν αξίζει να εξιδανικευτεί κάτι μονάχα εξωτερικά όμορφο, είναι μια άλλη ιστορία.
Από τη μια είναι κομματάκι λογική η “θεοποίηση” της εξωτερικής εικόνας – ομορφιάς, μιας και αυτή πρωτίστως μας διεγείρει σεξουαλικά..
Από την άλλη για να ταυτοποιηθεί το αντικείμενο του πόθου, δεν αρκούν μονάχα κάποιες νύχτες έντονου πάθους. Καλή η λαγνεία και ο γραφών είναι λάτρης της αλλά αυτή από μόνη της είναι επιφανειακή, ρηχή, χυδαία. Η ανάγκη για σεξ και η έξαψη ενός γυμνού κορμιού βρίσκονται απέναντι από το ρομαντικό πάθος και τον αληθινό έρωτα.
Η έξαψη εξασθενεί μετά το σεξ, γίνεται διαχειρίσιμη, μπορείς να τη κατευνάσεις. Εφόσον ικανοποιήσεις αυτή την αρχέγονη, φυσική ανθρώπινη ανάγκη, απομακρύνεσαι ενστικτωδώς μέχρι την επόμενη φορά..
Τα ρομαντικά συναισθήματα όμως δε σβήνουν.
Είναι κάτι εντελώς διαφορετικό. Πολλές φορές με τον σαρκικό έρωταν μεγεθύνονται. Γίνονται όπλο στα χέρια των “τελευταίων ρομαντικών”.
Παίρνουν τη μορφή εκείνης της αταλάντευτης προσήλωσης κάθε χιλιοστού της ύπαρξής σου, που ακολουθάει τη δική της.
Στον αληθινό έρωτα δεν υπάρχουν ψεγάδια, δεν υπάρχουν ελαττώματα.
Γεμίζεις ολόκληρος, από καθετί δικό της.
Δυστυχώς όμως, ζούμε στη “μαύρη εποχή” όπου ο έρωτας δεν έχει ένα πρόσωπο, έχει πολλά.. Μονάχα οι “χαζορομαντικοί” αγαπούν τις δυαδικές σχέσεις και έχουν ένα αντικείμενο πόθου. Οι περισσότεροι άνθρωποι είναι ερωτευμένοι με πολλούς ανθρώπους κι έτσι παύουν να ψάχνουν τον έρωτα κι αναλώνονται ίσως σε κάτι που γεμίζει το εγώ τους. Αυτός είναι ο λόγος που δεν είμαστε ικανοί να παράγουμε έρωτα για ένα πρόσωπο και αναλώνουμε τον εαυτό μας, ψάχνοντας δεξιά κι αριστερά, πολλούς έρωτες, πολλά πρόσωπα. Μέσα σ’αυτή την “ανικανοσίνη” μας, αναζητούμε τον έρωτα στο παρελθόν ή τον προσδοκούμε από το μέλλον.
Ξεχνάμε κάτι πολύ σημαντικό. Ο έρωτας είναι πάντα.. εν δράσει! Αυτή είναι η ταχύτητά του! Η όλη του ηδονή, εκεί βρίσκεται, στη δράση! Στο ρήμα “δρω”..
Λυπάμαι.. όταν βλέπω γύρω μου ανθρώπους απελπισμένους, από τις επαναλαμβανόμενες προσπάθειες να ερωτευθούν. Διακρίνω τις σκιές τους. Αποτυχημένες απόπειρες η μία πίσω από την άλλη.
Μα αν δεν αποτύχεις ξανά και ξανά, δε θα πετύχεις ποτέεεε!
Βγες εκεί έξω λοιπόν κι αφέσου στο “ενδεχόμενο”. Πλημμύρισε με τρέλα για το ποθούμενο. Για κείνο το “ένα”..
