Γράφει ο Γιώργος Καραγεώργος
Έχεις δει ποτέ σου τους εραστές όταν προσωρινά χωρίζονται;
Έχεις προσέξει ποτέ σου πόση θλίψη, πόσα γαμώτο και πόσα αχ, ξεστομίζουν από το βλέμμα τους;
Έχεις κοιτάξει ποτέ σου στα μάτια έναν εραστή, όταν δεν είναι με αυτό που επιθυμεί, να δεις πόση μοναξιά στάζουν τα μάτια του;
Τις πιο πολλές φορές, οι εραστές δεν ζουν μαζί…
Ζούνε στιγμές κλεμμένες, κι ανασαίνουν ο ένας μέσα στο στόμα του άλλου, κι όταν ο άλλος λείπει, δεν ανασαίνουν, ασφυκτιούν.
Ζούνε μόνο όταν ο ένας φωλιάζει βαθιά μέσα στον άλλο.
Ζούνε όταν γυμνοί αναμετριούνται κι όταν γυμνοί λυτρώνονται.
Ανταμώνουν σε απόκρυφες γωνιές οι εραστές, όμως αυτό τους το αντάμωμα είναι που τους κρατάει ζωντανούς, αλλιώς αργοπεθαίνουν.
Πεινάνε σάρκες και κάνουνε υπομονή, ώσπου να αρχίσουν να χορταίνουν από την σάρκα του αλλουνού.
Διψάνε αγκαλιά και περιμένουν πως και πως να ξεδιψάσουν την ψυχούλα τους, όταν επιτέλους σφιχτά θα αγκαλιαστούνε.
Το ψιθυρίζουνε το σ΄ αγαπάω οι εραστές, κι ας θέλουνε να το ουρλιάξουν με όλη τους την δύναμη, γιατί το ξέρουνε, πως αν το ουρλιάξουνε, κάνεις δεν θα τους καταλάβει.
Το χαμογελάνε το μαζί, κι όταν το χάνουνε, έστω για λίγο, παύουνε να χαμογελάνε, μελαγχολούνε αφόρητα.
Το σέρνουν το σε θέλω τους και το υγραίνουνε με τις γλώσσες τους, πάνω στον λαιμό, πάνω στο δέρμα, πάνω σε κάθε πόντο του κορμιού που τόσο λαχταράνε.
Έχουν τα μάτια χαμηλά οι εραστές, όταν μένουνε μόνοι τους, μα που και που, θα τους δεις να κοιτούν βουρκωμένοι ψηλά στον ουρανό, κι αυτή ακριβώς είναι η στιγμή που μιλούν με τον Θεό και του προσεύχονται να τους ενώσει πάλι, έστω για μια στιγμούλα.
Έχετε προσέξει πόση μοναξιά κουβαλάει ένας εραστής στην πλάτη του, όταν περπατάει στον δρόμο κι έχει τα χέρια του στις τσέπες του χωμένα, γιατί του λείπουν δυο άλλα χέρια;
Έχετε δει, πόσους καημούς φοράει κατάσαρκα ένας εραστής και πόσο πολύ κρυώνει όταν μονάχος μένει;
Να τους αγαπάτε ρε τους εραστές, μα αν δεν μπορείτε να τους αγαπήσετε , τουλάχιστον να σκάτε, γιατί δεν είστε άξιοι για να τους κρίνετε όλοι εσείς οι καθιστοί στους βούρκους και στις λάσπες σας.
Να το βουλώνετε όλοι σας όταν θα βλέπετε έναν εραστή και να του υποκλίνεστε, που έχει τα κότσια να επιλέγει την μοναξιά του, κι όχι κάτι συμβατικό, ανώδυνο και βολικό, μα τόσο κενό κι ανούσιο συνάμα για εκείνον.
Κι αν είστε λιγάκι τολμηροί, σταθείτε και ρωτήστε τον, για να σας πει για συναισθήματα που ούτε καν τα ξέρετε, που ο νους σας δεν πηγαίνει, που ίσως, σας φέρουν δάκρια…
