Γράφει η Ιωάννα Ανδριανού
Λένε πως οι σχέσεις θέλουν κόπο. Θέλουν δουλειά. Υπομονή. Επιμονή.
Και ναι, σε ένα επίπεδο, ισχύει.
Αλλά ας πούμε και την αλήθεια:
Οι σχέσεις δεν χάλασαν ποτέ από έλλειψη κόπου.
Χάλασαν από έλλειψη αλήθειας.
Ο κόπος, βλέπεις, είναι εύκολος.
Μπορείς να προσπαθείς, να τρέχεις, να κάνεις πράγματα για να “κρατηθεί” κάτι.
Να κάνεις εκπλήξεις, να οργανώνεις διακοπές, να συζητάς μέχρι να βγει η ψυχή σου.
Μπορείς να πεις “έβαλα τα δυνατά μου”.
Αλλά… έβαλες την αλήθεια σου;
Τόλμησες να πεις τι πραγματικά νιώθεις;
Τόλμησες να δείξεις τα κομμάτια σου, τα δύσκολα, τα σκοτεινά, τα μη instagramικά;
Τόλμησες να πεις “δεν είμαι καλά” χωρίς να ντραπείς;
Ή κρύφτηκες πίσω απ’ τον κόπο και την προσπάθεια, φοβούμενος ότι η αλήθεια θα τα διαλύσει όλα;
Γιατί η αλήθεια έχει κόστος.
Δεν φτιασιδώνεται, δεν συγκαλύπτεται, δεν μπαίνει κάτω απ’ το χαλί.
Σε ξεγυμνώνει.
Και εκεί φαίνεται αν η σχέση έχει θεμέλια ή απλώς στηρίχθηκε στην ανάγκη να μη μείνει κανείς μόνος.
Η αλήθεια πονάει. Πιο πολύ απ’ τον κόπο.
Γιατί ο κόπος κουράζει.
Αλλά η αλήθεια σε γδύνει.
Σε φέρνει πρόσωπο με πρόσωπο με το “δεν αντέχω άλλο”, με το “δεν είμαι ευτυχισμένος”, με το “σε θέλω, αλλά όχι έτσι”.
Και λίγοι αντέχουν να μείνουν εκεί.
Οι περισσότεροι τρέχουν να σωθούν πίσω από τη φράση “τουλάχιστον προσπαθήσαμε”.
Ναι, αλλά προσπαθήσατε με την αλήθεια στο τραπέζι; Ή με ρόλους και μάσκες;
Οι σχέσεις δεν θέλουν θεατρινισμούς.
Θέλουν δύο ανθρώπους που να έχουν τα κότσια να είναι ειλικρινείς, ακόμα κι όταν το τίμημα είναι να τελειώσει αυτό που χτίστηκε με τόσο κόπο.
Γιατί μόνο τότε, μόνο μέσα στην αλήθεια, μπορεί κάτι να έχει διάρκεια.
Αλλιώς είναι απλώς αναμονή για τη φθορά.
