Γράφει η Ηρώ Αναστασίου
Κοίτα βαθιά μέσα στα μάτια μου κι ας έχουν θλίψη.
Κοίτα τη φλόγα που καίει ακόμα μες στην ψυχή μου.
Κοίτα τη φωτιά που ανασταίνει την καρδιά μου.
Εκεί θα δεις όλες τις μάχες που έδωσα, όλες τις μάχες που νίκησα κι όλες τις μάχες που έχασα.
Δεν φοβήθηκα ποτέ μου την ήττα.
Αυτή μ’ έμαθε την αξία της νίκης.
Κι όσο έχανα, τόσο πείσμωνα.
Έπεφτα και σηκωνόμουν πάλι απ’ την αρχή, έπεφτα και σηκωνόμουν για να ξεκινήσω ένα καινούριο ταξίδι.
Μην με κοιτάς τώρα που είμαι θλιμμένη, κοίτα την ψυχή μου πώς ανασαίνει, κοίτα την ψυχή μου πώς σπαρταρά.
Κι αν δεν αντέχεις τη θλίψη μου, κατέβασε το βλέμμα σου και μην με κοιτάς.
Βλέπεις, η θλίψη έρχεται όταν χάνω μια μάχη.
Όχι γιατί δεν την αντέχω, αλλά γιατί δεν βρήκα τη δύναμη για να τη δώσω.
Αυτή τη δύναμη ψάχνω, αυτή που έχασα στη διαδρομή της ζωής μου.
Αυτή που με έκαιγε πάντα με τη φλόγα της.
Δεν φοβήθηκα ποτέ, σου λέω.
Βούτηξα παντού και κολύμπησα σαν δεινός κολυμβητής.
Άγγιξα τα πάντα με θάρρος και δύναμη.
Πού πήγε αυτή η δύναμή μου, λες;
Πού βρίσκομαι τώρα που έχω χάσει τον δρόμο;
Ποιον δρόμο να διαλέξω για να την αναμαζέψω;
Ποια πόρτα να χτυπήσω για να μου ανοίξει;
Πώς θα ξαναβρώ τη φλόγα που έκαιγε τα μάτια μου;
Τόσες και τόσες ερωτήσεις, μα η απάντηση βρίσκεται μες στην ψυχή μου.
Όταν έχεις κάτι και το χάσεις, μην φοβηθείς.
Εκεί είναι — απλά δεν το βλέπεις.
Αλλά κάποια στιγμή θα το ξανανιώσεις.
Γιατί ποτέ δεν χάνουμε τη φλόγα.
Είναι μέσα μας, μέχρι να βγει η ανάσα μας.
