Γράφει η Ηρώ Αναστασίου.
Έρωτας αλήτης, αδυσώπητος κατακτητής, γλυκός περιηγητής, ανελεημόνων!
Θες κι άλλα;
Μπορούμε με τις ώρες να κάνουμε περιγραφή και πάλι δεν θα τελειώσουμε ποτέ.
Κι αυτό γιατί ο κάθε ένας είναι μοναδικός και ξεχωριστός, όπως και τα συναισθήματα που γεννάει.
Είναι τόση η δύναμή του που μπροστά της υποκλίνονται όλοι.
Ποιοι όλοι;
Μα φυσικά οι δυνατοί παίκτες, οι μαχόμενοι σφυρηλάτες της έντασης και του πάθους.
Αλλά ο έρωτας πρέπει να καταλήγει σε αγάπη.
Αν δεν καταλήξει, απλώς μετράς πτώματα.
Είναι μια μάχη που δεν έχει νικητές και νικημένους.
Αν αξίζει η μάχη;
Είναι μια μάχη που ποτέ δεν θα ξεχαστεί.
Μα ο αμοιβαίος έρωτας, τα κάνει όλα απλά.
Και σκέφτομαι γιατί με διαλέγει ο έρωτας.
Γιατί πάντα τον διαλέγω, τον έχω στα υπαρκτά μου.
Δεν μπορείς να λες τον θέλω και στην ουσία να μην τον ψάχνεις.
Δεν πάει ο άμοιρος να χτυπάει τις πόρτες.
Θέλει δυνατό θέλω, τόσο δυνατό που να σκάει τον φλοιό του δέρματος σου.
Γι’αυτό αν θέλεις να σε βρει κοίτα να τον ψάξεις δυνατά εκεί έξω κι όχι στις χαραμάδες του παραθύρου που κάθεσαι και κουρνιάζεις.
Υπάρχουν τόσοι άνθρωποι μόνοι που αναζητούν.
Τόσοι άνθρωποι που θέλουν κάτι να αισθανθούν, κάτι ν’αγγίξουν.
Μα απ’την άλλη δεν ανοίγονται και κλείνονται πιο βαθιά στο καβούκι τους.
Στην ουσία στρουθοκαμηλίζουν.
Ζήσε ρε άνθρωπε, μια ζωή την έχεις και πρέπει να την κάνεις ν’αξίζει.
Γιατί ζωή χωρίς έρωτα δεν αξίζει να ζούμε, χωρίς αγάπη, χωρίς στοργή.
Ο έρωτας είναι παντού, αρκεί να έχεις τα μάτια και την διάθεση να τον δεις.
Γι’αυτό τα μάτια σας ανοιχτά, την καρδιά σας ανοιχτή, μη τύχει και περάσει και δεν τον δείτε.
Γιατί αξίζει να ζεις μόνο για να είσαι ερωτευμένος.
Και σας το λέει μια γυναίκα βαθιά ερωτευμένη.
“Η ζωή είναι έρωτας φίλε”.
