Γράφει η Ηρώ Αναστασίου.
Δεν υπάρχει μεγαλύτερη απογοήτευση απ’το να αντιληφθείς κάποια στιγμή, ότι έδωσες ψυχή και συναίσθημα σε άτομα που δεν τους άξιζε ούτε ένα σου βλέμμα.
Υπάρχουν άτομα που έχουν χτίσει την ζωή τους πάνω σε μια ουτοπία πλασματική, οπότε και τα συναισθήματά τους είναι πλασματικά.
Λένε λόγια για να λένε και ίσως για εκείνη την συγκεκριμένη στιγμή που τα λένε, ίσως λέω, να έχουν κάποια υπόσταση. Αλλά όταν δεν είναι αληθινά τα λόγια και δεν γίνουν ποτέ πράξη, τα παίρνει ο άνεμος και τα κάνει σκόνη.
Μην δίνεις αξία και υπόσταση σε άτομα που έπαιξαν με την ψυχή σου, σε άτομα που δεν άξιζαν ούτε το ψέμα σου, σε άτομα που χτίζουν όνειρα θερινής νυκτός.
Μην σκορπίζεις την ψυχή σου σε σάπια όνειρα, σε στιγμές που πέρασαν και πίσω δεν θα γυρίσουν ποτέ.
Κι αν γυρίσουν μην ρίξεις ούτε ένα βλέμμα, δεν το αξίζουν.
Μέσα στα ψέματα θα ζουν, γιατί έχουν αφομοιωθεί απ’αυτόν τον τρόπο ζωής και πιστεύουν ότι είναι αληθινός και ιδεατός.
Μα δεν κατάλαβες ποτέ, ότι το λάφυρο τους ήσουν; Πλιάτσικο κάνουν, μέσα στις ψυχές, για να νιώσουν κι αυτοί ότι αγαπήθηκαν, με όποιο κόστος.
Πουλάνε όνειρα φουξ με κόκκινες κορδέλες. Αλλά θα έρθει η στιγμή που η ζωή θα τα επιστρέψει. Γιατί η ζωή είναι ένας αντικατοπτρισμός.
Ό,τι σπέρνεις, θερίζεις. Κι αν σπείρεις ψέμα και πόνο, θα στο φτύσει κατάμουτρα. Δεν χρειάζεται να κάνεις κάτι εσύ.
Η ζωή είναι καθρέφτης και εγώ την εμπιστεύομαι.
