Γράφει η Ειρήνη Σταυρακάκη
Αλήθεια, δεν είπα κάτι κακό. Με μένα τα έβαλα και με κανέναν άλλο. Είναι σκληρό να μη μπορώ να με βοηθήσω και να μην έχω τη δύναμη –ψυχική και σωματική- να στηρίξω τους άλλους. Κάτι έχει αλλάξει στον τρόπο που βλέπω τη ζωή μέσα στο χρόνο. Είναι μια σπίθα μέσα στη φλόγα; Είναι ένας άνεμος που άλλαξε φορά του; Είναι ένας στίχος από ένα ξένο τραγούδι;
Είναι τίποτα απ’ αυτά και όλα μαζί. Η κάθε μου μέρα, η κάθε στιγμή μου έχει ανάγκη από όμορφες σκέψεις, ένα διάλειμμα που θα γεμίσει τα πνευμόνια με καθαρές ουσίες που θα κυριεύουν το πνεύμα. Μόνο αυτό, για να μπορέσει η όψη να αλλάξει και να αγκαλιάσει τους άλλους. Οι άλλοι μας επηρεάζουν, όπως τους επηρεάζουμε κι εμείς, γι’ αυτό χρειάζομαι τη δύναμη για να μπορώ να αναπνεύσω και να καταφέρω να δω τις όμορφες όψεις των καθημερινών μας πραγμάτων.
Δε μπορεί να μην καταφέρουμε κάτι, όλοι το προσπαθούμε. Όλοι θέλουμε να σκεφτόμαστε θετικά και να γεμίζουμε ενέργεια. Ίσως, κάποτε, να το πετύχουμε κι αυτό. Έχουμε τόσα κερδίσει μέσα στο χρόνο: αγάπη, οικογένεια, πλούτο. Δεν είναι στο χέρι του να μας αφήσει. Εμείς το ελέγχουμε, είναι άλλωστε και ο νόμος της φύσης μας τέτοιος. Οι σκοτεινές και άσχημες σκέψεις είναι στοιχεία που συνέχουν το φόβο, τη δειλία για κάτι. Ταυτόχρονα, είμαστε και πολεμιστές ,γιατί προσπαθούμε να προστατέψουμε ό,τι πιο όμορφο έχει κρατήσει η καρδιά μας: φιλία, έρωτα, αγάπη.
Αυτά είναι και τα όπλα που διαθέτουμε απέναντι στον αόρατο εχθρό. Είναι η δύναμη που ενισχύει τον λόγο της ύπαρξής μας. Κάθε αφετηρία αποζητά τον τερματισμό της. Κανένας φόβος και καμία δειλία δε μπορεί να κερδίσει την προσωπική μας γαλήνη. Είμαστε αυτοί που είμαστε, γιατί δώσαμε τις μάχες μας και ήττες μας. Κάθε σκοτάδι της ψυχής μας αποζητά και το φως του. Κάθε άσχημη μέρα περιμένει τον ήλιο που θα φωτίσει κάθε λεκέ και θα δώσει ζωή σε όμορφες σκέψεις.
