Γράφει ο Δημήτρης Ξυλούρης
Είμαι εδώ.
Όχι για να σου πω “κράτα”.
Όχι για να σε θαυμάσω επειδή είσαι η δυνατή για όλους.
Είμαι εδώ για να είμαι το καταφύγιό σου.
Εκεί που δεν χρειάζεται να παριστάνεις τίποτα.
Εκεί που δεν θα μετρήσω τις αντοχές σου,
ούτε θα σε συγκρίνω με την εικόνα που δείχνεις στον κόσμο.
Μαζί μου, δεν χρειάζεται να είσαι “ο βράχος”.
Δεν θέλω την “τέλεια”.
Θέλω εσένα.
Θέλω να έρχεσαι και να καταρρέεις στα χέρια μου χωρίς ντροπή.
Να μου λες “δεν αντέχω σήμερα” και να μη σε κοιτάω με απορία,
αλλά με αποδοχή.
Θέλω να ξέρεις ότι εδώ μπορείς να φοβηθείς.
Να κλάψεις.
Να σωπάσεις.
Να χαθείς για λίγο χωρίς να σε ψάχνω να σου ζητήσω εξηγήσεις.
Εδώ δεν σε μετράει κανείς.
Εδώ δεν χρειάζεται να αποδείξεις τίποτα.
Ούτε να δώσεις, ούτε να εξηγήσεις, ούτε να προσπαθήσεις.
Μπορείς να είσαι όπως είσαι.
Στα σπασμένα σου, στα γδαρμένα σου, στα “δεν ξέρω” σου.
Κι εγώ;
Εγώ θα είμαι εδώ.
Όχι για να σε διορθώσω.
Αλλά για να σε κρατήσω όταν λυγίζεις.
Για να σε ακούσω όταν δεν βρίσκεις τις λέξεις.
Για να σου θυμίσω πως δεν χρειάζεται να είσαι τα πάντα για όλους,
όταν για μένα αρκεί να είσαι απλώς εσύ.
Δεν σε θέλω δυνατή.
Σε θέλω αληθινή.
Και ακριβώς έτσι, σε θέλω κάθε μέρα.
