Γράφει ο Δημήτρης Ξυλούρης
Θυμάμαι!
Θυμάμαι το χαμόγελό σου κάθε φορά που σε κοιτούσα.
Ακόμα και όταν έκλαιγες ή προσπαθούσες να το παίξεις μουτρωμένη, όταν σε κοιτούσες χαμογελούσες κρυφά και τα μάτια σου είχαν μια λάμψη που δεν είχα ξαναδεί.
Θυμάμαι τη μυρωδιά σου κι ας έχει ξεθωριάσει πια απο τα σεντόνια μου.
Μόνο το μαξιλάρι σου έχει ακόμα την μυρωδιά σου.
Έχω ακόμα την αίσθηση από τα χάδια σου πάνω μου.
Εκείνο το χάδι ανάμεσα από τα μάτια που με κοίμιζε κάθε φορά.
Θυμάμαι το κενό μόλις ξανάνοιγα τα μάτια μου και είχες ήδη φύγει.
Ένα φευγιό ήσουν όλη.
Σαν να σε κυνηγούσε κάποιος. Σαν να σε κυνηγούσε ο εαυτός σου ο ίδιος.
Θυμάμαι την γεύση των χειλιών σου.
Θυμάμαι το βλέμμα σου όταν κάτι δεν σου άρεσε. Έκλεινες τα μάτια σαν να προσπαθούσες να το σβήσεις.
Θυμάμαι την αγωνία μου μέχρι να δω το όνομά σου στην οθόνη κι εκείνο το τόσο απλό, αλλά τόσο δικό μας, “έφτασα”.
Δεν σου είπα ποτέ πως μέτραγα τις κινήσεις σου μια μια.. μέχρι να σου χτυπήσω την πόρτα.
Κι εκείνο το φιλί, κάθε φορά η ανάσταση από έναν θάνατο.
Και τώρα σιωπή. Μια σιωπή οικεία για σένα, άγνωστη για μένα.
Και μια προσδοκία.
Μια προσδοκία επιστροφής κι ας μην μου εξηγήσεις τίποτα.
Ας μην μου εξηγήσεις γιατί αυτή η φυγή, η τελευταία κράτησε τόσο.
Μια προσδοκία που δεν θέλω να την ονομάσω ελπίδα.
Η ζωή συνεχίζεται, ναι.. δεν έχεις άδικο.
Μόνο που τώρα, δεν έχει γεύση η ζωή που συνεχίζεται.
Δεν έχει γέλιο στη διάρκεια της μέρας.
Δεν έχει διαλείμματα στα ξαφνικά για ένα φιλί και δυο κουβέντες.
Δεν έχει νύχτες να ξημερώνουν με εμάς να μιλάμε..
Δεν έχει εσένα κι εμένα.
Δεν είναι που σε έχασα, είναι που πήρες μακριά μου και την καλύτερή μου φίλη.
Περιμένω..
