Γράφει ο Άρης Γρηγοριάδης
Εσύ «βασίλισσά» μου.
Απέναντί μου σε μια παρτίδα σκάκι.
Σαχ. Απειλούμαι. Ξέρω κάθε κίνησή σου. Ξέρεις κάθε κίνησή μου.
Δεν ξέρω πώς το κάνεις. Δεν ξέρω πώς το καταφέρνεις.
Να με κοιτάς και να με διαβάζεις. Να σε κοιτάω και να μην μπορώ να βγάλω άκρη.
Στο σωστό παιχνίδι, λένε πως ρισκάρεις τη βασίλισσά σου, μόνο και μόνο για να τη σώσεις στο τέλος.
Αυτή είναι η δύναμή σου, η έμπνευσή σου το πιο δυνατό σου πιόνι.
Με κοιτάς, σε κοιτάω. Δείχνεις ν’αδιαφορείς, χάνω κι άλλο. Δεν μπορώ να σε διαβάσω. Δεν μπορώ να σε αγγίξω. Δεν μπορώ να φύγω μακριά σου. Δεν μπορώ να μείνω κοντά σου.
Ρουά ματ. Έχασα.
Σε ρίσκαρα βασίλισσά μου.. σε ρίσκαρα και σ’έχασα ξανά. Σε θυσίασα ξανά σε ένα ρίσκο άδικο για σένα!
Σε ρίσκαρα για να επιβεβαιώσω ότι είσαι ακόμα εδώ.
Σε ρίσκαρα για να πάρω λίγη από την αγάπη σου.
Σε ρίσκαρα για γευτώ τα χείλια σου άλλη μια φορά χωρίς να σου παραδώσω τον εγωισμό μου.
Χωρίς να σου παραδώσω την περηφάνια μου.
Μέρες και νύχτες έχω ικετεύσει να έρθεις στην πόρτα μου και να παραδοθείς. Να σηκώσεις εσύ τη λευκή σου τη σημαία και να βάψω με κόκκινο κάθε κύτταρό μας.
Να πάψει αυτή η σκακιέρα ανάμεσά μας να είναι το πεδίο των μαχών μας και να καεί στο πάθος μας.
Μια νύχτα ακόμα, μια παρτίδα ακόμα, μια φωτιά ακόμα που θα με καίει, μέχρι να ρθεις.
Εσύ «βασίλισσά» μου.
