Γράφει η Μαρίνα Κρητικού
Κατά τη διάρκεια της ζωής μας γνωρίζουμε πολλούς και διαφορετικούς ανθρώπους. Άλλοι άνθρωποι είναι απλοί περαστικοί, άλλοι καταλαμβάνουν ένα μικρό μέρος της, ενώ κάποιοι άλλοι ίσως μας αφήσουν μια αρνητική αίσθηση, καθώς η σχέση μας μαζί τους δεν εξελίχθηκε όπως την περιμέναμε. Είναι όμως και και κάποιοι άνθρωποι που έρχονται στη ζωή μας και η παρουσία τους είναι τόσο τρανταχτή και ευεργετική για εμάς.
Είναι οι άνθρωποι που γεμίζουν με φως τη ζωή μας και λειτουργούν σαν μέντορες. Σε κάθε τους λέξη κρέμεσαι από τα χείλη τους, ρουφάς κάθε συλλαβή σαν να την ακούς για πρώτη φορά και προσπαθείς να αξιοποιήσεις κάθε δευτερόλεπτο όταν βρίσκεσαι μαζί τους. Είναι συνήθως κάποια βήματα πιο μπροστά σε διάφορα επίπεδα της ζωής τους (επαγγελματικό, κοινωνικό κλπ) και αποτελούν πρότυπο και πηγή έμπνευσης.
Μοιάζουν σαν μια αστείρευτη πηγή έμπνευσης που σε κινητοποιεί για εξέλιξη και δημιουργία. Από τη στιγμή που τους γνώρισες, η ζωή σου έχει αλλάξει, σαν να έχεις κάνει μια μεγάλη στροφή. Νέοι δρόμοι έχουν ανοιχτεί, τους οποίους δεν γνώριζες καν πριν.
Είναι τόσο “μαγική” η παρουσία τους που ακόμα και όταν δεν είσαι μαζί τους, συχνά φέρνεις στο μυαλό σου λέξεις ή φράσεις που έχουν ειπωθεί από τους ίδιους και σε έχουν βοηθήσει τόσο πολύ. Η φωνή τους είναι τόσο οικεία, ζεστή και καταπραϋντική που ηχεί στα αυτιά σου ακόμα και όταν δεν είναι οι ίδιοι εκεί.
Κάθε φορά που πιέζεσαι από κάτι ή είσαι μπερδεμένος, είναι τόσο λυτρωτικό το να προσπαθείς να σκεφτείς τι πιθανόν θα σου έλεγαν αν μπορούσες να το συζητήσεις εκείνη την ώρα μαζί τους. Με έναν “μαγικό” τρόπο έχουν τα κατάλληλα λόγια για τη συγκεκριμένη περίσταση.
Κάποιοι διαβάζοντας τις παραπάνω γραμμές ίσως να αναρωτιούνται αν όντως υπάρχουν αυτοί οι άνθρωποι ή είναι ουτοπία να το πιστεύουμε. Υπάρχουν, αρκεί να είμαστε έτοιμοι να τους αναγνωρίσουμε ανάμεσα στους πολλούς. Μπορούμε να τους δεχτούμε και να τους καλωσορίσουμε στη ζωή μας; Τα παραπάνω είναι σημαντικά προαπαιτούμενα, ώστε να βιώσουμε αυτή την ευεργετική επίδραση στη ζωή μας.
Αν είμαστε με παρωπίδες και χωρίς να “μπορούμε” να ακούσουμε κάτι διαφορετικό, έστω και αν αυτό είναι λόγια που μας ανακουφίζουν, τότε αυτοί οι άνθρωποι δεν θα μπορούν να είναι κομμάτι μας. Όταν τα καταφέρουμε τελικά να τους βρούμε και να τους ακούσουμε τότε οι αλλαγές είναι μοναδικές και εμείς νιώθουμε τόση ευγνωμοσύνη για εκείνους. Όμως τελικά τα εύσημα πρέπει να δίνονται και σε εμάς, καθώς αν εμείς δεν είμαστε ανοιχτοί, τότε καμιά επίδραση δεν μπορούμε να δεχτούμε. Είναι μεγάλη ευλογία να έχεις τέτοιους ανθρώπους στη ζωή σου!
Ευχαριστώ από καρδιάς τον κύριο Αχιλλέα Προκοπίου! Μέντορας, αστείρευτη πηγή έμπνευσης και κινητοποίησης για συνεχή εξέλιξη και αγάπη προς τον εαυτό!
