Γράφει η Μαρία Κοψιδά
“Σ’ ανταμώνω στα κρυφά, εκεί στα σκοτεινά…”
Όποτε σε σκέφτομαι αυτή η φράση από αυτό το τραγούδι αντηχεί στ’ αυτία μου..
Δεν μπορώ, δεν γίνεται να σταματήσω να σε συναντάω.
Ο έρωτας είναι μέσα μου θηρίο ανήμερο, είναι θάλασσα φουρτουνιασμένη, είναι μπόρα που καταστρέφει τα πάντα στο διάβα της. Δεν μπορώ να τον αποβάλλω με κανένα τρόπο, μπήκε μέσα μου και ρίζωσε, με ρίζες που αγγίζουν τον πιθμένα της ψυχής μου.
Καταδικάζω τη ζωή μου, την παραδίνω σε έναν έρωτα που έχει πάνω το στίγμα ‘’μη, δεν πρέπει’’
Πολλές φορές περιμένω το τέλος του, ξέρω ότι κάπου θα έχει ένα τέλος πράγμα που το απεύχομαι.
Και όσο και αν όλο αυτό κρύβει μέσα του βαθία ανηθικότητα, όταν βλέπω τα μάτια σου το ξεχνάω .
Πάλι θα πω “δεν πρέπει”, όμως πάλι θα μου λείψεις, θα πω ξανα ψέμματα σε όλους και θα ρθω να σε βρω.
Θα λουστώ ξανά με την ανηθικότητα που τόσο με γαληνεύει, που τόσο την ποθώ και τόσο τη λαχταρώ.
Δε μπορεί κανείς να καταλάβει τι είσαι εσύ για μένα. Δεν μπορεί να καταλάβει πως είναι να είσαι με κάποιον που σε κάνει να βρίσκεις τον εαυτό σου, που τολμάει να σου δείξει τι κρύβεις μέσα σου, που δεν σε φοβάται. Δεν μπορούν γιατί έχουν μάθει να ζουν πίσω από μια μάσκα και να νομίζουν ή μάλλον να προσπαθούν να πείσουν τον εαυτό τους ότι είναι ευτυχισμένοι.
Όμως εγώ μαζί σου είμαι μια άλλη, είμαι αυτή που γουστάρω να είμαι, αυτή η αυθόρμητη η παρορμητική, η αισιόδοξη. Μαζί σου μόνο, στα χέρια σου επάνω μόνο νιώθω ελευθερία.
Όταν γυρνάω σπίτι βουτηγμένη στις τύψεις, γιατί κρύβομαι, γιατί λέω ψέματα αρκεί μόνο μια σκέψη από τις στιγμές μας για να με κάνει να απαλλαγώ από όλα.
Είσαι εσύ ο ένας ο μοναδικός για μένα, και δε με νοιάζει διόλου που οι άλλοι δεν το καταλαβαίνουν.
Είσαι ότι ακριβώς ζητούσα από τη ζωή μου..
Είσαι μια καταστροφή που θέλω να τη ζήσω..
Και δε με νοιάζει, καταλαβαίνεις;
Δε με νοιάζει τίποτα παρά μόνο εσύ, μόνο αυτό που μπορώ και νιώθω μαζί σου.
