Γράφει η Σοφία Παπαηλιάδου.
Πανσέληνος λέει απόψε.
Άλλη μια σελήνη που θα γεμίσει αγνοώντας το τρόπο που μετρούν οι άνθρωποι το χρόνο. Έχει δικούς της κανόνες. Έχει δικό της τρόπο να μετρά..
Θα μαζέψει από όλους τους ερωτευμένους τις ευχές και τις ελπίδες και μετά θα παίξει το παιχνίδι της με τα κύμματα.
Και κάποιοι άλλοι, λίγοι, σπάνιοι και μοναδικοί, θα πάνε πάλι στην πίσω πλευρά του φεγγαριού, εκεί που θα χαθούν στις λέξεις της Εκάτης.
Εκεί που ξέρουν να διαβάζουν τα σκοτάδια.
Εκεί που θα σταθούν στην άκρη της θάλασσας και θα παραδώσουν τις πληγές τους να τις ταξιδέψει.
Εκεί που με τόλμη, θάρρος και χωρίς ίχνος φόβου θα περπατήσουν μέχρι να βρουν το άλλο τους μισό. Κι ας ξέρουν πως με το άλλο τους μισό ίσως να μην μοιραστούν ποτέ μια ζωή.
Μόνο στιγμές, μόνο σκοτάδια που θα φωτίζονται από σιωπές και επιθυμίες ανείπωτες.
Είναι εκείνοι που δεν φοβήθηκαν ποτέ τα σκοτάδια. Τα αγάπησαν βαθιά κι έγιναν ένα μαζί τους.
Είναι εκείνοι που η ζωή τους έχει φως γι’αυτό και δεν φοβούνται στα σκοτάδια των άλλων.
Γι’αυτό και δεν εγκαταλείπουν τις σκοτεινές ψυχές.
Γι’αυτό έμαθαν να τις αγαπούν και να τις γαληνεύουν.
Γι’αυτό τους αρκεί το λίγο και το κάνουν πολύ.
Γι’αυτό ζουν μέσα σε μια αγκαλιά και γαληνεύουν.
Γι’αυτό φεύγουν όταν νιώσουν πως δεν είναι πια επιθυμητοί.
Είναι εκείνα τα σκοτάδια που οι δυο, γίνονται ένα μέχρι που ξημερώνει.
Εκεί που το τέλειο, το ένα, το “όλον” γίνεται ένα και μένει ζωντανό, μέχρι να ξημερώσει..
Εκεί που το “μαζί” αξίζει τα πάντα ή τίποτα.
Μέχρι την επόμενη πανσέληνο..
LoveLetters
