Γράφει η Φύλλις Γκούστη
Απόψε τα ελευθέρωσε όλα!
Σκέψεις, κατηγορίες, ανθρώπους, καταστάσεις.
Τοξικά συναισθήματα, ενοχές που την είχαν χρόνια τώρα διάφοροι φορτώσει, φοβίες που της είχαν άθελά τους και μες την άγνοιά τους, πετάξει.
Απαγορεύσεις που της είχαν με -αγάπη- επιβληθεί, ανασφάλειες και αμφιβολίες για το ποια ήταν, ποια ήθελαν οι άλλοι να είναι.
Θυμούς και πίκρες που κράταγε χρόνια ανείπωτα μέσα της.
Αμφιθυμίες και μπλοκαρίσματα που η ίδια έβαζε χρόνια στον εαυτό της, για να είναι από όλους αρεστή, από τους πολλούς αποδεκτή.
Μα απόψε, τα άφησε όλα.
Έτσι, απλά.
Χωρίς να το συζητήσει με κάποιον μέντορα, χωρίς να το ανακοινώσει, χωρίς πλέον την ανάγκη από εξωτερική αναγνώριση και μπράβο.
Έβαλε τα χέρια της πάνω στο σώμα της και σιώπησε.
Αφουγκράστηκε τί είχε να της πει.
Και ανάσανε βαθιά.
Σε κάθε ανάσα “άκουγε” και ένα μέρος του σώματός της, να “μιλάει”.
Να την καλεί. ” εδώ ρίξε την προσοχή σου”.
Και το κάθε μέρος του σώματός της, σε κάθε “μιλητό”, έφερε και ένα όνομα.
Όνομα από το παρελθόν.
Από παιδί ακόμα.
Εκείνη, ανάσαινε. Ανάσαινε και ελευθέρωνε, μαζί με το τράβηγμα του κάθε ξεχωριστού μέρους του σώματός της και το άτομο αυτό.
“Στο καλό και ευχαριστώ για τα μαθήματα του έλεγε, σε ελευθερώνω πια, από το βάρος να σε κουβαλάω ακόμα”, του έλεγε.
Και ύστερα, αγκάλιασε το σώμα της, που πλέον, μετά από πολλά χρόνια, ήταν καθαρό, ελαφρύ και μόνο δικό της, έτοιμο και ανοιχτό, για νέες εμπειρίες, όμορφες πια και αλλαγμένες, αφού και η ίδια πλέον, είχε αλλάξει.
Να θυμάσαι μάτια μου, ο γκουρού σου, είσαι πάντα εσύ.
Το μικρό παιδί μέσα σου, περιμένει, εσένα, τον δικό του ενήλικα να το ακούσει, να το αγκαλιάσει,
να το συγχωρήσει, να το πάρει από το χέρι, να το καθοδηγήσει, να το αγαπήσει.
Ό,τι κι αν σου έγινε στην ζωή, με αγάπη, νοιάξιμο και θέληση, μπορείς πάντα να το θεραπεύσεις.
Όλα ξεκινάνε από μας..
