Γράφει η Δανάη Χριστοδούλου
Πόσες φορές βρέθηκες να αμφισβητείς την ίδια σου την ευτυχία; Να σκέφτεσαι αν κάτι που σε κάνει να χαμογελάς είναι σωστό ή λάθος. Να το κρίνεις με βάση τις απόψεις των άλλων, τα «πρέπει» της κοινωνίας, τις φωνές που σε τρομάζουν. Μα η αλήθεια είναι απλή: ό,τι σε κάνει να χαμογελάς, δεν μπορεί να είναι λάθος.
Οι άνθρωποι συχνά προσπαθούν να σου φορέσουν κανόνες. Να σου πουν πώς να αγαπάς, ποιον να διαλέξεις, τι να νιώσεις. Κι αν ξεφύγεις από το πλαίσιο, σε δείχνουν με το δάχτυλο. Όμως κανένας δεν ζει μέσα στο δικό σου σώμα, στη δική σου ψυχή. Κανένας δεν ξέρει τι σημαίνει για σένα εκείνη η αγκαλιά, εκείνο το βλέμμα, εκείνη η στιγμή που φωτίζει τον κόσμο σου.
Η ζωή δεν μετριέται με checklists. Δεν είναι για να ζούμε με φόβο, αλλά για να βρίσκουμε κομμάτια χαράς και να τα κρατάμε σφιχτά. Αν κάτι σε κάνει να νιώθεις ζωντανός, αν σου δίνει φως όταν όλα γύρω σου είναι σκοτεινά, τότε είναι δικό σου. Και κανείς δεν έχει δικαίωμα να το χαρακτηρίσει λάθος.
Οι σχέσεις δεν είναι μαθηματικά. Δεν είναι σωστό-λάθος, κέρδος-ζημιά. Είναι στιγμές. Μια καλημέρα που ακούγεται αλλιώς, ένα άγγιγμα που καίει, μια φράση που σε κάνει να χαμογελάς χωρίς να το σκεφτείς. Αυτές είναι οι αλήθειες που αξίζουν. Και το χαμόγελό σου είναι η πιο δυνατή απόδειξη.
Αν κάποιος σου πει ότι κάνεις λάθος επειδή επέλεξες κάτι ή κάποιον που σε κάνει ευτυχισμένο, άφησέ τον να μιλά. Ο κόσμος πάντα θα έχει γνώμη. Εσύ όμως έχεις μόνο μία ζωή. Και αν τη ζήσεις με τα «σωστά» των άλλων, στο τέλος θα μείνεις άδειος.
Να κρατάς αυτό: ό,τι σε κάνει να χαμογελάς, ό,τι σε κάνει να θυμάσαι πως είσαι ζωντανός, δεν μπορεί ποτέ να είναι λάθος.
