Γράφει η Αγγελική Γιαννακοπούλου
Δεν είναι δύσκολο να λες μεγάλα λόγια όταν φοβάσαι πως κάποιος φεύγει. Δεν είναι δύσκολο να δείχνεις μετανιωμένος, να ψάχνεις να γυρίσεις πίσω, να προσπαθείς να κρατήσεις κάτι που ξαφνικά μοιάζει πολύτιμο μόνο και μόνο επειδή νιώθεις πως το χάνεις.
Το δύσκολο είναι να το κρατήσεις όταν το έχεις.
Να μη θεωρείς δεδομένο κάποιον που είναι δίπλα σου. Να μη χρειάζεται να κινδυνεύει η απουσία του για να εκτιμήσεις την παρουσία του. Να μην περιμένεις να φτάσεις στο χείλος του γκρεμού για να θυμηθείς πως κάποτε είχες κάτι όμορφο.
Αλλά ξέρεις κάτι; Όταν κάποιος σε θέλει μόνο όταν σε χάνει, σημαίνει πως δεν σε ήθελε αρκετά όταν σε είχε.
Κι αυτό λέει πολλά.
Λέει πως δεν σε αγάπησε όπως σου άξιζε.
Λέει πως δεν εκτίμησε τα μικρά πράγματα, την υπομονή σου, την παρουσία σου, τα χέρια σου που πάντα ήταν ανοιχτά.
Λέει πως έπρεπε να αισθανθεί το κενό σου για να καταλάβει τη σημασία σου.
Και ξέρεις τι λέει για εσένα;
Λέει πως αξίζεις κάτι καλύτερο.
Αξίζεις κάποιον που να σε θέλει όχι από φόβο, αλλά από επιλογή.
Αξίζεις κάποιον που να μη χρειάζεται να σε χάσει για να θυμηθεί πόσο σημαντικός είσαι.
Αξίζεις κάποιον που όταν σε έχει, να σε κρατάει σαν να μην θέλει ποτέ να σε ξαναψάξει.
