Το ταξίδι για την ευτυχία είναι μακρύ, δύσκολο και μοναχικό. Αν είσαι τυχερός υπάρχει ένας το πολύ δύο να χαρούν με όσα προσπαθείς, να σε παροτρύνουν να φτάσεις στον προορισμό σου και εν τέλει να χαρούν.
Γράφει η Μαρία Κυπραίου
Ο δρόμος προς την προσωπική σου Ανάσταση είναι πολύ μακρύς. Έχεις να περάσεις έναν Γολγοθά για να φτάσεις εκεί που πρέπει. Κι όταν λέμε πρέπει εννοούμε εκεί που είναι γραφτό να φτάσεις. Γιατί η μοίρα ή εκείνη η ανώτερη δύναμη που σε καθοδηγεί ξέρει. Ξέρει τι είναι γραφτό σου, ξέρει τι μπορείς να κάνεις. Απλώς σε δυσκολεύει. Γιατί για να ευτυχήσεις, για να μπορέσεις να αναστηθείς πρέπει πρώτα να πατώσεις, να σταυρωθείς, να σε προδώσουν, να τσακίσεις και να τσαλακωθείς. Αν ήταν εύκολο δεν θα είχε νόημα.
Αν δεν μπορούσες να παλέψεις, να πέσεις, να ξανασηκωθείς δεν θα είχε αξία το ταξίδι. Ο δρόμος προς την ευτυχία έχει θυσίες. Κανείς δεν πέτυχε απλά χωρίς να μοχθήσει, χωρίς κάτι να χάσει, χωρίς κάποιον να του δώσει το φιλί του Ιούδα. Ξέρεις όμως τι έγινε; Προχώρησε, ταπεινά και με προσήλωση στον σκοπό του.
Προσήλωση στο δρόμο για το φως. Με άγνοια κινδύνου και χωρίς να γνωρίζει τα φίδια γύρω του, τον τραχύ δρόμο και τις δυσκολίες που θα συναντήσει. Δεν ξέρω γιατί αλλά νομίζω έχουμε πια χάσει αυτή την υπομονή. Έχουμε χάσει την προσήλωση μας στην ευτυχία και την ψάχνουμε δεξιά και αριστερά σε ανούσια πράγματα.
Δεν θέλουμε να παλέψουμε, δεν θέλουμε να μοχθήσουμε. Θέλουμε απλά να ξυπνήσουμε μια μέρα, να έχουμε τα πάντα, να μη μας λείψει τίποτα και να λεγόμαστε ευτυχισμένοι. Και όλο αυτό είναι που μας κάνει τη ζημιά. Γιατί μακάρι να μπορούσαν να είναι όλα απλά όμως δεν είναι. Μακάρι να γινόταν αλλιώς όμως δεν γίνεται.
Μην διστάζεις να παλέψεις,
Να τα χάσεις όλα, να ξεκινήσεις από την αρχή και όπου βγει.
Το ταξίδι για την ευτυχία είναι μακρύ, δύσκολο και μοναχικό. Αν είσαι τυχερός υπάρχει ένας το πολύ δύο να χαρούν με όσα προσπαθείς, να σε παροτρύνουν να φτάσεις στον προορισμό σου και εν τέλει να χαρούν. Οι υπόλοιποι είναι απλά.. περαστικοί κι αδιάφοροι.
