Γράφει ο Γιώργος Καραγεώργος
“Που σεργιανάς ξανά, που πας μωρέ ανήσυχη ψυχή και μαζεμό δεν έχεις;”
“Πάω εκεί που σμίλεψα κι ακούμπησα όλα τα όνειρα μου.
Πάω εκεί που κάθισα να ξαποστάσω μια μέρα ζόρικη, κι είπα, εδώ κάνει ζωή.
Πάω στις θάλασσες, που αρμύρα με κεράσανε για να με νοστιμέψουν.
Πάω πίσω στα καλοκαίρια εκείνα, που σαν παιδάκι ανέμελο έπαιζα μαζί της στο λιοπύρι.
Στην αγκαλιά πηγαίνω, που φώλιασα ένα απόγευμα που ήμουνα τρομαγμένος.
Και σε εκείνα τα ευλογημένα χείλια της, που με φιλήσανε κι έγιανα απ΄ τους πιο φρικτούς μου πόνους.
Πάω σε εκείνο τον ουρανό, που με ταξίδεψε σε αυτό που νόμιζα ανέφικτο ως τα τότε, στο πιο σωστό μου λάθος.
Πάω σε εκείνο το κορμί, που έγινε σκάλα κάποτε για να ανέβω στον παράδεισο.
Πάω σε εκείνη την καρδιά, που κάποτε μου έδωσε ρυθμό κι αναπνοή…
Πάω στα στενά ενός νησιού, που έχω αφημένες τις πιο ακριβές μου εικόνες.
Πάω για να ματά-βρώ την διαδρομή που βγάζει στην αυλή της.
Πάω σε εκείνη που μου έμαθε μια αλλιώτικη αγάπη!
Τι με ρωτάς που πάω βρε λογική μου, τι κάνεις τάχα την χαζή; Αφού κι εσύ το ξέρεις!
Πάω σε εκείνη που σαν Θεό μου προσκυνώ, σε εκείνη, που πήρε χώμα και νερό κι απ΄ την αρχή με έπλασε.
Σε εκείνη που μου έδωσε νέα διάσταση, νέα προοπτική, καινούριο όνομα και νέο αποτύπωμα.
Σε αυτήν που με κοινώνησε τον έρωτα, που με θήλασε ζωή αληθινή.
Σε εκείνη που με ξανά γέννησε, που μου μάθε τον κόσμο, που με μεγάλωσε ξανά, κι ας νόμιζα ο ανόητος πως ήμουνα “μεγάλος”.
Πάω.. στην δεύτερη μου μάνα!”
( Λένε, “μάνα είναι μόνο εκείνη που σε γέννησε”, λάθος! Αν είσαι ευλογημένος φίλε μου, στην ζωή σου θα βρεις και μια δεύτερη, που θα σε ξανά γεννήσει, που θα σε φτιάξει και πάλι απ΄ την αρχή, που θα σου μάθει αγάπη αλλιώτικη και αισθήματα κοσμήματα. Κι οι δυο μανάδες σου θα είναι, το ίδιο να τις σέβεσαι και να τις αγαπάς! Αν είσαι άξιος και τυχερός…)
