Γράφει ο Δημήτρης Ξυλούρης
Πάλι εδώ. Μισή ώρα πριν ξημερώσει και το μόνο που στέκεται όρθιο μέσα μου είναι η σκέψη σου. Ούτε οι αποφάσεις μου, ούτε η αξιοπρέπειά μου, ούτε καν ο εγωισμός μου. Όλα κάθονται σε μια γωνιά και καπνίζουν. Κουρασμένα.
Σου είχα πει κάποτε ότι θα φύγω αν με πληγώσεις. Σου είχα πει κιόλας ότι δεν θα σε συγχωρήσω ξανά. Και κοίτα με τώρα… Δεν έχω φύγει. Σε συγχώρησα ήδη και ούτε που το κατάλαβα.
Δεν έκανα δώδεκα ώρες δρόμο για ένα φιλί. Έκανα δώδεκα ώρες για να πείσω τον εαυτό μου ότι άξιζε να έρθω. Κι ακόμα παλεύω με την απάντηση.
Δεν είναι ο έρωτας μας αυτό που με κρατά. Είναι αυτό το “σχεδόν” που με στοιχειώνει. Αυτό το “αν” που δεν έγινε ποτέ “ναι”. Είναι το “μαζί” που δεν πήρε ποτέ το βάρος του χρόνου. Μόνο τη σκόνη του.
Αναρωτιέμαι αν με αγάπησες ποτέ ή απλώς ήμουν το διάλειμμα στη ζωή που δεν είχες το θάρρος να αλλάξεις. Μια εναλλακτική σου. Ένα “και αν;”.
Κι όμως… ακόμη κι έτσι, θα στο πω. Όχι γιατί ελπίζω. Όχι γιατί αλλάζει κάτι. Αλλά γιατί κουράστηκα να το κουβαλάω.
Σ’ αγαπώ. Όχι όμορφα. Όχι τρυφερά. Όχι όπως στις ταινίες.
Σ’ αγαπώ με όλα μου τα κουρέλια. Με τα λάθη μου, με το πείσμα μου, με την άρνησή μου να φύγω.
Και δεν ξέρω για πόσο ακόμα θα μείνω έτσι. Ούτε ξέρω τι άλλο θα μου στοιχίσει αυτό το “σ’ αγαπώ” που δεν σου είπα όταν έπρεπε.
Μα ένα ξέρω. Αν ήξερα να φεύγω, θα το είχα κάνει.
