Γράφει ο Ανώνυμος
Αναρωτήθηκες ποτέ τι πονάει σε έναν χωρισμό;
Τι είναι αυτό που ξεριζώνει τα μέσα σου;
Δεν είναι ο εγωισμός σου που πληγώνεται. Δεν είναι η ρουτίνα που έχασες. Δεν είναι η καθημερινότητα σου.
Είναι η αγάπη που είχες ακόμη μέσα σου να δώσεις και πλέον δε τη θέλει ο μέχρι χτες άνθρωπός σου. Είναι η κάψα που είχες να τον κάνεις ευτυχισμένο.
Να βλέπεις το χαμόγελό του, και τώρα σου κατακαίει τα σωθικά. Είναι το φως που έβγαινε από μέσα σου, αντανακλούσε στα μάτια του και επέστρεφε πίσω.
Τώρα πονάς γιατί αυτό το φως αδειάζει. Σε αφήνει κενό μέσα σου γιατί δεν υπάρχει επιστροφή.
Γι αυτό πονάς φίλε μου. Γιατί αδειάζεις. Γιατί όλη αυτή η αγάπη μέσα σου, η κάψα, το φως σου, φεύγουν και σ αφήνουν κενό. Σ αφήνουν άδειο σε ένα ξερονήσι, με μια μόνιμη νύχτα, που όσο και να ουρλιάζεις δε σε ακούει κανείς.
Βάστα όμως.. κάνε υπομονή.. έχε ανοιχτά τα μάτια σου. Για μια αχτίδα φωτός, ένα αεράκι, έναν ψίθυρο, που θα σου ξαναβάλει φωτιά..
