Γράφει η Άντζελα Καμπέρου
Κι αν ξανασυναντιόμασταν εμείς οι δύο, θα σου έλεγα για εμένα πως είμαι καλά, με μάτια στραμμένα προς το πάτωμα. Πως προχώρησα και πια δεν σε σκέφτομαι. Θα σου έλεγα πως ό, τι έγινε, έγινε και μεταξύ μας όλα καλά και για λίγο τα μάτια μου θα βούρκωναν και θα έσπευδα να βάλω τα γυαλιά μου να τα κρύψω, μην τυχόν και δεις πως ακόμα πονάω. Θα σου έλεγα πως χαίρομαι που σε είδα με όλη μου την καρδιά κι ας μην είναι πια ολόκληρη κι ας χτυπάει με κάτι χτύπους λειψούς, αμυδρούς, από τότε που έφυγες. Θα σου έλεγα πως χαίρομαι για εσένα, για όλα όσα έχεις καταφέρει στη ζωή σου κι ας μην είμαι πια εγώ σε αυτή, κι ας πονάει να σε βλέπω να τα ζεις με άλλη. Θα σου έλεγα πως θα ήθελα να τα ξαναπούμε, μα θα ήταν το πιο μεγάλο ψέμα που έχω πει.
Δεν θα ήθελα. Αν ξανασυναντιόμασταν, ίσως τελικά να μην σου μιλούσα. Ίσως να έφευγα διακριτικά δίχως να με δεις. Μα θα σε κοιτούσα φεύγοντας, με ένα χαμόγελο κρυφό, νοσταλγικό, σκεπτόμενη όλα όσα ζήσαμε και όλα όσα θα μπορούσαμε να είμαστε. Αν εμείς οι δύο ξανασυναντιόμασταν δεν ξέρω τι θα υπερίσχυε, ο πόνος του αναπόφευκτου τέλους ή η ευτυχία του να σε βλέπω και πάλι να χαμογελάς; Δεν ξέρω αν θα είχα το κουράγιο να σου μιλήσω κι ας σου έλεγα κάποτε συνέχεια πως θα ήθελα να μην χάσουμε επαφή οι δυο μας.
Η επαφή τελικά δεν είναι εύκολο πράγμα, πως να είμαι χαρούμενη όταν ξέρω πως όσα ζήσαμε μαζί τα ζεις τώρα με μια άλλη; Θα ήθελα πολύ να είμαι εκείνη που μπορεί να βγει μαζί σου για έναν φιλικό καφέ, να μάθει τα νέα σου και την ευτυχία σου και να χαμογελάσω μέσα από την ψυχή μου με την χαρά σου, μα αν θα σε είχα απέναντι μου να μου λες πόσο καλά είσαι χωρίς εμένα, όλο αυτό θα ήταν αδιανόητα δύσκολο. Έτσι αρκούμαι στο να σε βλέπω από μακριά χαρούμενο, να χαμογελάω όντως με την χαρά σου χωρίς να πρέπει να κοιτάω τα μάτια σου να μου χαμογελάνε.
Ίσως τελικά, να μπορώ μόνο από μακριά να σε αγαπάω, ίσως πλέον να μπορώ μόνο από μακριά να χαίρομαι. Γιατί από κοντά σίγουρα θα βούρκωνα και το κακό με εσένα είναι ότι με έμαθες τόσο καλά που δεν θα μπορούσα να σου κρυφτώ. Ίσως το μακριά για εμάς να είναι πιο εύκολο…
