Στο αέναο μπραντεφέρ μεταξύ του αλήτη και του καλού παιδιού, ακόμα δεν έχει καταλήξει κανείς στο ποιος τελικά κερδίζει.
Ο ένας προσφέρει όσα ο άλλος αδυνατεί και για την κακή τους τύχη, οι γυναίκες ζητούν στοιχεία και των δυο.
Αν σκεφτείς ότι αυτός ο διαχωρισμός πριν είκοσι χρόνια δεν υπήρχε καν, μπορείς εύκολα να αντιληφθείς πόσο έχουν αλλάξει οι εποχές. Στην εποχή του πατέρα μου τέτοιος διαχωρισμός θα ήταν ανήκουστος. Τι εστί καλό παιδί; «Αυτό που δεν κρατείται σε κάποια φυλακή» θα απαντούσαν όλοι με ένα στόμα.
Δεν υπάρχει μεγαλύτερο φετίχ απ’ τον έλεγχο. Κι όσο πιο κομπλεξικός κι ανασφαλής είσαι, τόσο περισσότερο ποθείς να τον ασκείς στους άλλους. Κατά συνέπεια, η σχέση ενός control freak με ένα συγκαταβατικό άνθρωπο θυμίζει μια πίτα μοιρασμένη κραυγαλέα ανισομερώς. Και κάπου εκεί ξεκινά μια νέα διάκριση, που δεν είναι άλλη απ’ το καλό παιδί σε σύγκριση με κείνο που καταντά πια μαλάκας.
Για κάποιο λόγο που ακόμα δεν έχω προσδιορίσει, όταν λέμε «καλό παιδί», συνήθως ο νους μας παραπέμπει σε υποτακτικό άντρα και σπάνια σε γυναίκα. Κι αυτό δεν ξέρω αν αποτελεί σεξισμό κατά των αντρών ή των γυναικών. Λες κι εκείνη η φαρσοκωμωδία του σατράπη κι υπέρ-απαιτητικού μαμάκια που εκμεταλλεύεται την καλοσύνη της γυναίκας που δέχεται κάθε μαλακία του, είναι κάτι σπάνιο. Το συμπέρασμα φυσικά στο τέλος είναι το ίδιο.
Στην εποχή που η καλοσύνη λογίζεται έτσι κι αλλιώς για αδυναμία, γνωρίζεις πολύ κόσμο που ενώ την έχει στο χαρακτήρα του, προσπαθεί να την κρύψει. Αμύνεται στο φυσικό του ένστικτο να φερθεί ανθρώπινα και παριστάνει το άκαμπτο μαγκάκι. Κάποτε οι κακοί παρίσταναν τους καλούς για να ανέβουν στα μάτια των υπολοίπων και τώρα οι καλοί κάνουν τους κακούς με σκοπό να αποκτήσουν το σεβασμό. Υπάρχει μεγαλύτερη ξεφτίλα για μια κοινωνία, αλήθεια;
Αυτό που λέμε «καλός μέχρι μαλακίας» ίσως είναι ένας ήρωας ανεκτικότητας. Ίσως είναι αυτός που δεν παραιτείται απ’ την καλόπιστη φύση του. Ίσως πάλι και να είναι απλά ένα βλήμα που δεν αντιλαμβάνεται ότι πέφτει θύμα της εκμετάλλευσης που υφίσταται. Όπως και να έχει, στο τέλος δεν τον σέβεται κανείς. Και δεν τον σέβεται γιατί είναι δεδομένος και το δεδομένο δεν το εκτιμάς μέχρι να πάψει να είναι δεδομένο. Δεν εξεγείρεται, δεν επαναστατεί, δεν καταδικάζει. Φέρνει το έτερόν του ήμισυ αντιμέτωπο με τις ανασφάλειές του, το ξεβολεύει και τελικά το απωθεί. Δέχεται την ανισότητα και κάνει την αυτοταπείνωση lifestyle.
Ο διαλλακτικός και συγκαταβατικός άνθρωπος είναι σπάνιος, ένα πραγματικό δώρο. Αλλά δυστυχώς κανείς δεν τον εκτιμά μέχρι να τον χάσει. Κι όταν αυτός ο χαρακτήρας αποφασίσει να παραιτηθεί, δε γυρίζει πίσω. Αυτός που τελικά γυρίζει, είναι αυτός που καταντά την αξιοπρέπειά του κουρέλι και φυσικά δεν είναι παράξενο το ότι κανείς δεν τον σέβεται, ούτε καν οι ίδιοι του οι φίλοι.
Όλα έχουν όρια και νιώθεις ότι γνωρίζεις σταδιακά έναν άνθρωπο όταν τον βλέπεις να φτάνει στα όριά του. Όταν δε φτάνει ποτέ, αμφιβάλλεις, προβληματίζεσαι. Κι ειδικά όταν αυτά τα όρια που δε φτάνει ποτέ, είναι αυτά της αυτοταπείνωσης και του εξευτελισμού, είναι μοιραίο ότι θα πέσει στα μάτια σου, πόσο μάλλον στα μάτια του ανθρώπου που διεκδικεί με τον τρόπο αυτό.
Αυτός ο φτωχοσυγγενής του καλού παιδιού που μπροστά στις επιθυμίες του ξεφτιλίζει κάθε έννοια ακεραιότητας κι εγωισμού, είναι που τελικά του χαλάει την εικόνα και τον έχει καταστήσει αδύναμο στις συνειδήσεις όλων. Αυτός είναι που έχει καταστήσει τον άλλο «μαλάκα», αυτόν που μπροστά στον εαυτό του δεν υπολογίζει τίποτα και κανέναν, μάγκα και τρόπαιο.
Να τα ξεκαθαρίζουμε λοιπόν μια και καλή, γιατί έχει πέσει θύμα μεγάλου misjudgment το καλό παιδί κι είναι άδικο. Η ανοχή είναι χάρισμα και για την ακρίβεια σανίδα σωτηρίας όλων εκείνων των κακομαθημένων κωλόπαιδων που έχουν μάθει να τα έχουν όλα στρωμένα κι έτοιμα. Αν δεν υπήρχαν τα καλά παιδιά να τα ανέχονται, μέχρι ενός σημείου φυσικά, οι μαραγκοί θα είχαν αγοράσει βίλες στο Beverly Hills απ’ τα ράφια που θα πουλούσαν καθημερινά.
Η υπερβολική ανοχή όμως σε επίπεδο αηδίας, είναι που τρέφει κόμπλεξ και σύνδρομα εξουσίας, καταστρέφει ζωές και ψυχές.Είναι κά τι που πλησιάζει τα όρια του ψυχοπαθολογικού, του άρρωστου. Κι ας το παραδεχτούμε κάποια στιγμή επιτέλους,ποτέ κανείς και καμία δε θα ερεθιστεί εγκεφαλικά από κάτι μόνιμα προσιτό και διαθέσιμο.
