Γράφει η Γεώρα
Ήσουν κάτι το ξαφνικό!
Μπήκες στη ζωή μου σαν σίφουνας.
Από το πουθενά εμφανίστηκες και άλλαξες τα πάντα!
Δεδομένα και σωστά τοποθετημένα θέλω.
Πόσο ανόητη. Γίνεται τα θέλω μας να στοιχηθούν ;
(γελάω με τον εαυτό μου, πραγματικά)
Τι σόι θέλω είναι αυτά, που κάθονται ήρεμα και δεν καίνε το μέσα σου ;
Η λογική με παρέσυρε. Τα έβαλα όλα στα ράφια, σαν βιβλία. Άριστη τοποθέτηση.
Ώσπου ήρθες εσύ και τα πέταξες όλα κάτω!
Και εκείνη την λογική μου, έχω καιρό να την συναντήσω, να της μιλήσω.
Δεν μου λείπει και πολύ να σου πω και την αλήθεια.
Ερωτευτηκε και εκείνη. Χορεύει σαν τρελή!
Άλλαξαν όλα. Όλα όμως!
Και εσύ απλά μονάχα μου χαμογέλασες. Και εγώ εκεί καταστράφηκα.
Μα ήταν γλυκιά καταστροφή.
Ναι, σε εκείνο το χαμόγελό σου παραδόθηκα! Με παρέσυρε, με ζάλισε. Με αναστάτωσε!
Και ύστερα το βλέμμα σου. Ο τρόπος που με κοιτάς είναι διαφορετικός! Πιο γλυκός, πιο τρυφερός! Είναι σαν να με αγγίζεις μονάχα με το βλέμμα σου! Αργά, απαλά και τρυφερά.
Και όσο θέλω να αντισταθώ σε όλο αυτό, άλλο τόσο πέφτω αμαχητί.
Γιατί είσαι κάτι το ξεχωριστό. Κάτι το διαφορετικό! Κάτι το σπάνιο.
Γιατί είσαι πειρασμός!
Γιατί με βασανίζεις με αυτό το ‘φιλικό’ ενδιαφέρον σου. Με εκείνη την ΄φιλική’-που ποτέ δεν θα γίνει- αγκαλιά σου!
Και με εκείνο το «Να μου προσέχεις, γιατί μου είσαι και ευαίσθητη!»
Είναι εκείνο το «μου» που βάζεις στις προτάσεις σου, όταν απευθύνεσαι σε εμένα, είναι εκείνος ο δικός σου τρόπος που δηλώνεις πως θέλεις να είμαι δική σου! Είναι που με διεκδικείς, που δεν τα παρατάς! Που μου δείχνεις πως είσαι εδώ για μένα και θα περιμένεις για όσο χρειαστεί! Είναι που δεν με πιέζεις, που με καταλαβαίνεις και που πάντα έχεις να πεις κάτι για να με καθησυχάσεις, όταν βλέπεις πως κάπου πανικοβάλλομαι! Είναι που όταν απευθύνεσαι σε εμένα ο τόνος σου και το κοίταγμά σου είναι διαφορετικό.
Είναι που είσαι αληθινός! Είναι που είσαι αυτό που θέλω!
Όμως κολλάς! Δεν κάνεις το επόμενο βήμα.
Μου δείχνεις πως με θέλεις!
Μα δεν μου το λες.
Μονάχα μου το δείχνεις. Μα δεν τολμάς ακόμα να μου το πεις. Και ακόμα και αυτό το μικρό βήμα που δεν κάνεις, ακόμα και αυτό έχει την ιδιαιτερότητά του. Έχει κάτι από εσένα.
Για να σε βγάλω λοιπόν από την δύσκολη θέση, θα σε ρωτήσω εγώ, γιατί σε όλο αυτό πρέπει να είναι δύο, λοιπόν με θέλεις ;
Και όχι δεν θέλω να μου απαντήσεις με λόγια. Με πράξεις θέλω! Πράξεις που κόβουν τη γραμμή του φιλικού! Που την εξαφανίζουν!
Άσε τα χείλη σου να μου το πουν, δίχως ούτε μία λέξη!
