Τα λάθη μου και τα σωστά μου, όλα ΕΣΥ.
Τα ” θέλω” μου και τα “μπορώ” μου κλεισμένα σε ένα κομμάτι νύχτας γίνονται μνήμη.
Και η μνήμη είναι απάτη που τώρα τη φοβάμαι.
Νιώθω να μην υπάρχουν λέξεις για μας αυτή τη νύχτα.
Είναι όλες τους αδύναμες και άδειες μπροστά στο μεγαλείο του ονείρου.
Εγώ που αγάπησα τις λεξεις, και πορεύτηκα με αυτές, εγώ τώρα τις υποτιμώ, τις αφορίζω.
Στέκουν στην κίνηση του κορμιού μας ανήμπορες και απελπιστικά ασήμαντες όπως ένας φωτογραφικός φακος που θολωσε απο τον ιδρώτα μιας τοσο δα στιγμουλας και αδυνατεί να απαθανατίσει.
Μιας στιγμής που είναι γεννημένη μόνο για να κινείται….
Το ανεκπλήρωτο μισής ζωής εκπληρώνεται, το ονειρο ντύνεται σάρκα και οι σιωπές γίνονται κραυγές που ταράζουν την ακινησία της νύχτας. Την κάνουν τρικυμία που ρουφάει τα “πρεπει”και τα “μη”της λογικής, της αχρηστης.
Και σε πάω. Και με πας. Με τους όρους σου.
Με τις σιωπές σου. Που στο ορκιζομαι, θέλω όσο τίποτα να τις σπάσω σε κομμάτια.
Να τις κάνω χρυσόσκονη για τις νεράιδες των παραμυθιών. Αυτών που έγραφα για μας…
Αυτών που γραφω για να μπορούμε να ζούμε.
Με εσένα θέλω να με βλέπω να ζω.
Σε ένα “ΜΑΖΙ”. Στο δικό μας το “ΜΑΖΙ”. Και ας είναι στιγμές μόνο.
