Γράφει η Ελένη Τσακίρη
Ότι θα έφτανε η ώρα που θα σου έλεγα πως “δεν σ’αγαπάω”, είναι κάτι που δεν είχα διανοηθεί ποτέ μου. Άλλωστε εσύ ήσουν ο σκληρός κι απότομος ανάμεσα στους δυο μας. Ειρωνεία ε;
Ποιος θα το περίμενε ότι εγώ, ο άνθρωπος που ανεχόταν όλα σου τα καπρίτσια, θα έφτανε ποτέ στο σημείω να λέει και να εννοεί αυτές τις κουβέντες. Κι όμως..
Είμαι εγώ, που πάντα ήμουν εκεί για σένα, ακόμα κι όταν απείχες εσύ ο ίδιος. Ο άνθρωπος που σε καταλάβαινε όσο κανείς όπως έλεγες κι υπόμενε τα πάντα. Τα νεύρα, τις ζήλειες, τα ξεσπάσματα, λογικά ή παράλογα. Κι όμως.. έφτασα εδώ. Πες το αγανάκτηση, πες το κορεσμό, πες το δικαιολογία, όπως θες κι όπως σε βολεύει πες το! Αδιαφορώ για το πώς θα το ερμηνεύσεις.
Βλέπεις, όταν σταματήσεις να φλερτάρεις με την αγανάκτηση, την τρέλα και τη στεναχώρια, πίστεψέ με, δεν μπορεί να σε πτοήσει τίποτα. Κι αυτό το φλερτ, κράτησε πραγματικά πολύ.
Κι όχι, δεν σε μισώ.. Αν το πιστεύεις, κάνεις λάθος. Έχω ξεπεράσει την οργή που ένιωθα προ πολλού και τώρα πια, απλά σε προσπερνώ. Δεν αξίζεις δευτερόλεπτο από το χρόνο μου, δεν αξίζεις καν δάκρυ μου.
Προχωράω, γιατί δεν έχει νόημα ούτε να μένω, ούτε να περιμένω.
Πώς το λέει το τραγούδι; “Φέγγει στο σκοτάδι, μόνο το άγνωστο”.. κι ας τον μισείς εσύ τον Οικονομόπουλο.. εγώ τον ακούω στη διαπασών!
