Γράφει η Δήμητρα Γιαννοπούλου
Αναπάντητα μηνύματα: αυτή η άνιση μάχη ανάμεσα σε προσδοκία και πραγματικότητα.
Πόσες φορές έχεις αντικρίσει στην οθόνη σου εκείνο το “Διαβάστηκε”,που ποτέ δεν απαντήθηκε ;
Πόσες φορές άνοιξες πάλι και πάλι τη συνομιλία για να δεις μήπως απάντησε και δεν το άκουσες;
Πόσες γαμημένες φορές είδες εκείνο το “ενεργός” και σου ‘ρθε να σπάσεις το κινητό σου(χτυπώντας το στο κεφάλι του κατά προτίμηση);
Πόσες φορές ξενύχτισες για μια “καληνύχτα” του, που ποτέ δεν έλαβες;
Πόσες φορές ακόμα θα το κάνεις;
Πόσες φορές πια θα δεχτείς να περισσεύεις και θα δικαιολογήσεις τα αδικαιολόγητα;
Πόσες φορές ακόμα θα γίνεις για εκείνον η…”όποτε τη θυμηθεί”;
Αφού το ξέρεις, πως όποιος θέλει, βρίσκει και τον χρόνο και τον τρόπο.
Ξέρεις, πως ο έρωτας δεν χαμπαριάζει ούτε από “είχα πολλή δουλειά, δεν πρόλαβα”, ούτε από “δε θα μπορέσω απόψε, είμαι κουρασμένος”.
Ο έρωτας, φίλη μου, δεν σ’ έχει στο περίμενε.
Σ’ έχει στο εδώ και στο τώρα.
Σε στήνει μπροστά του και σε αφοπλίζει.
Ο έρωτας, δε χρειάζεται χρόνο, γιατί είναι ο ίδιος ο χρόνος, εκείνος που σταματάει σε κάθε φιλί και που ξεγελάει όλα τα ρολόγια και όλα τα “πρέπει”.
Γι’ αυτό σου λέω… άσε το κινητό και παρ’ το αλλιώς. Κάπου εκεί έξω είναι ο έρωτας που σου αξίζει…
