Γράφει η Ελένη Σάββα
Συγγνώμη, εαυτέ μου! Συγχώρα με! Σε έκανα χίλια κομμάτια και σε ποδοπάτησα. Σε άφησα να πέσεις τόσο χαμηλά, που όλα έμοιαζαν να καταρρέουν γύρω μου. Σε άφησα. Πολύ απλά, σε παραμέλησα.
Και όλα αυτά γιατί; Γιατί νόμιζα πως κάποιος μπορεί να μου πάρει τη χαρά! Νόμιζα ότι η χαρά είναι κάτι που μπορούν να σου κλέψουν. Γιατί νόμιζα πως η ζωή μπαίνει σε κουτάκια, κι αν κάποιο απ’ αυτά χαλάσει, τότε τελείωσε, πάει, έρχεται η δυστυχία.
Μα η ζωή τελικά, εαυτέ μου, δεν μπαίνει σε κανένα κουτί. Δεν έχει όρια! Δεν έχει πρέπει και μη. Και θα σου πω και κάτι άλλο, πολύ σημαντικό. Τη χαρά σου, εαυτέ μου, την ευτυχία σου, την αισιοδοξία σου, την αυτοπεποίθηση σου, δεν μπορεί να σου την πάρει κανείς! Είναι δική σου. Μόνο δική σου! Ότι και να συμβεί, δεν μπορεί να φύγει μακριά σου. Εσύ τη δημιουργείς, μόνος σου, εσύ την ελέγχεις. Μόνο εσύ.
Μη μου κρατάς κακία μόνο… Το ξέρω πως λυπήθηκες και πόνεσες πολύ. Πληγώθηκες! Πληγώθηκες βαθιά, μα ευτυχώς οι πληγές επουλώνονται. Δεν θα σ’ αφήσω ξανά μόνο, κι αυτό δεν είναι κανένα είδος υπόσχεσης. Αυτό είναι ένας κανόνας! Κανόνας ζωής, που θα ακολουθώ από δω και πέρα κάθε στιγμή. Στην επόμενη δυσκολία θα σε αγκαλιάσω. Θα κλάψουμε μαζί και μετά θα σηκωθούμε και θα συνεχίσουμε από εκεί από όπου σταματήσαμε, πιο δυνατοί από ποτέ!
Θα πούμε δεν πειράζει και θα χαμογελάσουμε. “Θα περάσει” θα λέμε. Θα περάσει κι αυτό όπως όλα τα άλλα!
Θα σ’αγαπώ πιο πολύ από ότι παλιά. Θα σε φροντίζω συνέχεια! Μαζί, θα γίνουμε δυνατοί και θα φτιάξουμε έναν υπέροχο δρόμο… Θα ζούμε την κάθε στιγμή!
Συγγνώμη, σ’αγαπώ. Εαυτέ μου…
