Γράφει η Λιάνα
Είναι αυτή η οικειότητα που απ’ την αρχή τρομάζει. Λες και είχες συναντήσει τον άλλον κάπου στο υποσυνείδητό σου και απλά ήρθε το πλήρωμα του χρόνου και όλα αυτά που φάνταζαν αδιανόητο να δημιουργηθούν ξανά μέσα σου, άρχισαν να προετοιμάζουν μια πραγματικότητα.
Εγώ και ο έρωτας, σκέφτεσαι. Μα έχουμε χωρίσει τους δρόμους μας αιώνες τώρα. Δεν μπορεί να συμβαίνει κάτι τέτοιο σε μια καρδιά που έχει μέσα της μόνο πάγο, τέτοιο κενό. Όμως το ζητούμενο δεν είναι να κατανοήσεις, είναι ν’ αντέξεις το καινούργιο, να το αποδεχτείς και να πάψεις να αντιστέκεσαι.
Κι εκείνη την ώρα αρχίζεις να διαβάζεις τα σημάδια. Το ήξερες, χρόνια τώρα, πως οι πιο σημαντικοί άνθρωποι που βρίσκουμε στη ζωή μας, είναι αυτοί που συναντάμε τυχαία. Είναι αυτοί, που στα μάτια τους καθρεφτίζεται η πιο όμορφη εκδοχή μας.
Δεν υπάρχει λογική στον έρωτα. Χίλιοι λόγοι σε κάνουν να νιώθεις το αγαπημένο καρδιοχτύπι. Όχι η ομορφιά, ή η μόρφωση, ούτε τα βαρύγδουπα λόγια και οι παράλογες υποσχέσεις. Ερωτεύεσαι τον άλλον ακόμα κι απ’ τον τρόπο που αναπνέει. Απ’ τον τρόπο που κινείται ή μιλάει.
Το μυαλό σου γυρνάει στην αγαπημένη του έκφραση, «κοριτσάκι μου», κι εκεί, ανύποπτα, γλυκαίνει όλη η μορφή σου. Γιατί ξέρεις πως κοριτσάκι δεν είσαι πια, όμως γι’ αυτόν, που έχει αυτή τη λατρεμένη συνήθεια, το χαμόγελό του να ξεκινάει πρώτα απ’ τα μάτια του, έχεις γίνει ένα όνειρο, που το διεκδικεί αντρίκια, έντιμα και ξεκάθαρα.
Θυμάσαι ένα ένα τα λόγια του. Κι όσο σκληρή κι αν είχες γίνει, δεν μπορείς να μην παραδεχτείς πως η ψυχή σου τον αναγνώρισε απ’ το πρώτο λεπτό. Δεν μπορείς να αρνηθείς, ότι κάπου βαθιά μέσα σου, είχες ήδη καταλάβει ότι η αγκαλιά του είναι απ’ αυτές που κουμπώνουν σφιχτά. Πως τα χέρια του είναι έμπειρα και δυνατά και θα κρατήσουν με προσοχή την εμπιστοσύνη σου.
Και σιγά σιγά η ομίχλη που εσκεμμένα είχες δημιουργήσει γύρω σας, διαλύεται. Και ξέρεις πως ο άνθρωπος αυτός ερωτεύτηκε πρώτα το μυαλό σου, ζήτησε να ξεντύσεις τους φόβους σου για να τους ζεστάνει, ρίχνει έναν έναν τους τοίχους που είχες υψώσει για να μπορέσει να εισχωρήσει στο πιο βαθύ και σκοτεινό κομμάτι σου, να διώξει τα φαντάσματά σου και να σε κάνει να πιστέψεις ξανά.
Πρέπει να το δεχτείς. Πως δεν θα μπορείς να κλειδώνεις την ψυχή σου για πάντα. Γιατί έρχονται, κάποιοι διαφορετικοί, αυτοί οι άντρες που τιμούν το φύλο τους και αναστατώνουν την υποτιθέμενη ηρεμία σου. Σαν μια πετρούλα, που πετάς στα γαλήνια νερά μιας λίμνης. Σε βγάζουν απ’ τον λήθαργο και επιτέλους – κατάλαβέ το – θέλουν ακριβώς αυτό που είσαι, ανιδιοτελώς, προσφέροντας την αγάπη τους.
Γι’ αυτό σου λέω, στο τόσο σπάνιο αμοιβαίο και ταυτόχρονο συναίσθημα, μη γυρνάς την πλάτη εξαιτίας του παρελθόντος. Βγες απ’ τις σκιές σου. Φόρεσε το χαμόγελό σου και μπες δυνατά στο καινούργιο. Η ζωή είναι έρωτας και όλα, το γνωρίζεις πια, όσο κι αν τα αναβάλλεις, είναι προκαθορισμένα. Περπάτα μαζί του, στον δρόμο που σου ανοίγει. Άλλωστε, έχεις αποκτήσει το δικαίωμα, εδώ και καιρό να ξανανιώσεις. Και αυτή η αγκαλιά, είναι τόσο φτιαγμένη στα μέτρα σου.
Είναι η ώρα πια, να ξαποστάσεις σε δυο μάτια που σε κοιτάνε με τόση αγάπη, σε ένα στόμα που λέει λόγια που μοιάζουν με μουσική και σε μια καρδιά που εδώ και μέρες ακολουθεί το ρυθμό της δικής σου.
Πάρε μια βαθιά ανάσα και ξεκίνα απ’ την αρχή. Το αξίζεις και το ξέρεις…
