Γράφει η Ελένη Τσακίρη
Ότι δεν εκτιμάς το χάνεις ;
Ή χάνεις ότι δεν εκτιμάς;
Ακόμη το ψάχνεις;
Τότε μάλλον έχεις μπερδευτεί άσχημα.
Και όσο δεν ξεμπερδεύεσαι εσύ, παιδεύομαι κι εγώ.
Κουράζομαι δίχως λόγο και αιτία.
Με ταλαιπωρείς και ταλαιπωρείσαι.
Αν δεν ξέρεις λοιπόν να με εκτιμήσεις σωστά, είναι καλύτερα να με αφήσεις να προχωρήσω μπροστά.
Όχι γιατί θεωρώ αναντικατάστατο τον εαυτό μου, απλά δεν αντέχω να με αντιμετωπίζουν χλιαρά και χαλαρά.
Τα μέτρια σκοτώνουν.
Αν δεν μπορείς να δεις την αλήθεια μου, δεν μπορείς να νιώσεις αυτά που νιώθω, δεν σέβεσαι τα θέλω, τις απόψεις και τα συναισθήματα μου, γιατί το κουράζουμε ;
Απλά τα πράγματα.
Με μισή συνταγή δεν δένει το γλυκό, αγάπη μου.
Κι αν είναι τα πικρά να τα περνώ μόνη μου, ή να τα κερνάς εσύ με ευκολία και αφθονία, τότε έχει χαθεί η ουσία του μαζί, τουλάχιστον για έναν από τους δύο.
Και επειδή η σχέση χρειάζεται δύο για να διατηρηθεί και μόνο έναν για να χαλάσει, μπορείς φαντάζομαι να σκεφτείς που είμαστε ακριβώς…
Πιο ακριβώς… Πεθαίνεις..για να παραφράσω και το γνωστό άσμα….
Τι λες;
