Γράφει ο Άγγελος Μοναχικός
Ασύμμετρα το υποσυνείδητο μετρά στιγμές που σκεφτόμαστε, μα κάποιες φορές μας δείχνει και το μέλλον.
Μέσα σε όλα εκείνα βρίσκονται άνθρωποι που γνωρίσαμε, αλλά και ανθρώπους που δεν φάνηκαν στην μέχρι τώρα ζωή μας.
Καθρέφτες του μέλλοντος που μέσα από εμάς ζωντανεύουν κλικ στιγμών, που κάποιες φορές ξαφνιασμένοι απορούμε πως συμβαίνει να ζω κάτι το οποίο μου φαίνεται τόσο γνώριμο μα άγνωστο στην ζωή μου.
Άλλες φορές χαρούμενοι στο χρονικό της στιγμής που νιώθουμε ότι είναι το πεπρωμένο μας, μα πολλές φορές σκεπτόμενοι καταλήγουμε στον βαθύ ύπνο του ονείρου όπου όλα τα παιχνίδια επιτρέπονται και τα σενάρια πλάθει μόνο η σκέψη της θέλησης.
Συζητήσεις όπου νομίζεις ότι έχεις ξανακάνει, στιγμές που αναβιώνεις από κάποιο μέλλον, σαν να ταξίδεψες στο μέλλον και ξέρεις το χώρο ενώ δεν τον έχεις επισκεφτεί ποτέ στην πραγματικότητα.
Κι όμως, η δύναμη του μυαλού αυτή η απείθαρχη ρώμη του, μας εξουσιάζει και μας δίνει εκτός από όνειρα και μελλοντικά γεγονότα, την ορμή της επιβίωσης.
Όπως κάθε άνθρωπος έχει δικαίωμα ζωής και εξουσίας επάνω του, έτσι κι εγώ μέσα από τα όνειρά μου προσπαθώ να κερδίσω το αύριο.
Πλέον ο καθρέφτης της στιγμής μου είμαι εγώ κι αυτό που θα δω είναι εκείνο που θα πράξω, ποτέ η τύχη δεν συμβάδιζε με την θέληση μου, όπου η δεύτερη πάντα την νικούσε.
Συνειδητά το υποσυνείδητο μου ελέγχεται από εμένα με μια μικρή λεπτομέρεια όμως.
Τα θέλω μου…
