Γράφει η Μπάρμπυ Κορμαρή
Αγκάλιασέ με…
Νιώσε το σώμα μου πώς τρέμει όταν με παίρνεις αγκαλιά.
Πόσο ακανόνιστα χτυπάει η καρδιά μου.
Πόσο κοφτή γίνεται η ανάσα μου όταν με πλησιάζεις.
Αγκάλιασέ με…
Τράβα με πάνω σου και κράτα με σφιχτά.
Κλείσε τα χέρια σου γύρω από το κορμί μου και νιώσε πώς κουμπώνει στο δικό σου κορμί.
Κάθε καμπύλη μου γεμίζει από σένα.
Δεν υπάρχει χιλιοστό ανάμεσά μας.
Βλέπεις;
Εκεί που τελειώνεις εσύ, αρχίζω εγώ.
Αγκάλιασέ με…
Σσσσς, απόψε μη μιλάς, μη λες τίποτα απόψε.
Αυτή τη νύχτα οι κουβέντες είναι περιττές.
Ξέρεις!
Ξέρω!
Αυτή η νύχτα είναι μονάχα για να νιώσουμε όλα εκείνα που δεν τολμάμε να πούμε.
Αυτή τη νύχτα μιλάει η σιωπή, μιλάνε τα φιλιά, μιλάνε οι ανάσες.
Αγκάλιασέ με…
Θέλω να αγγίξω κάθε γραμμή του προσώπου σου.
Να νιώσω την ένταση της προσμονής που σε κυριεύει.
Να νιώθω τη δική σου δύναμη την ώρα που με πολιορκείς και την αδυναμία σου όταν μου παραδίνεσαι.
Να κατακτάς κάθε εκατοστό του κορμιού μου κι ύστερα να χάνεσαι μέσα μου.
Και να αφήνεσαι…
Να σκορπίζεις χιλιάδες φιλιά στο κορμί μου και η ανάσα σου να καίει το δέρμα μου.
Αγκάλιασέ με…
Θέλω να κρύψω το πρόσωπό μου στο στήθος σου και να ανασαίνω το άρωμά σου.
Να ακούω τον κάθε αναστεναγμό που δεν μπορείς να συγκρατήσεις.
Να νιώθω τα ρίγη που σε διαπερνούν σε κάθε χάδι μου.
Να νιώθω το «σε θέλω» που διστάζεις να πεις.
Να νιώθω το «σ’ αγαπώ» που φοβάσαι…
Αγκάλιασέ με…
Σ’ αυτή τη νύχτα δε χωράει η λογική.
Αυτή η νύχτα δεν χρειάζεται κουβέντες.
Απόψε θα τολμήσουμε όλα όσα μαζί ονειρευτήκαμε.
Θα μοιραστούμε φιλιά, χάδια κι ανάσες.
Θα σκορπιστούμε σαν πυροτέχνημα στο άπειρο και θα ξαναγεννηθούμε ο ένας στην αγκαλιά του άλλου.
Και θα μείνουμε εκεί, αγκαλιασμένοι για πάντα.
Να μοιραζόμαστε το «σ’ αγαπώ» που μας ένωσε.
Να προχωράμε χέρι χέρι παρακάτω.
Γιατί τώρα πια το ξέρουμε κι οι δυο.
Εμείς οι δυο υπάρχουμε για να είμαστε μαζί.
