Γράφει η Ελένη Τσακίρη
Χριστούγεννα. Η πιο δυνατή γιορτή αγάπης. Αυτή που σηματοδοτεί την αρχή των πάντων. Που δίνει νόημα χαρά και ελπίδα σε όλα. Γιορτινή ατμόσφαιρα, λαμπιόνια, στολίδια, φωτάκια, παιχνίδια,τα πάντα περιμένουν τον ερχομό τους.
Κι όμως φέτος κάτι λείπει. Όλα μοιάζουν το ίδιο γιορτινά και χαρούμενα, αλλά δεν είναι. Όλα κινούνται σε γιορτινούς προγραμματισμούς και παροξυσμούς, μα ο χρόνος δεν κυλά όπως πριν. Χαρούμενα προσωπάκια και γέλια που ακούγονται δίπλα μου, κι όμως ηχούν μακρινά, ξένα, απόμακρα.
Γιορτές είναι οι άνθρωποι μας, ή καλύτερα οι άνθρωποι μας δίνουν νόημα στις γιορτές. Φέτος όμως λείπεις εσύ, κι ένα τους κομμάτι βρίσκεται αλλού. Εκεί που πια δεν μπορώ να φτάσω.
Η απουσία είναι η πιο ισχυρή παρουσία μου είπαν κάποτε. Σίγουρα. Δεν καλύπτει όμως όλα τα υπόλοιπα. Δεν καλύπτει στιγμές, παρά μόνο δίνει θέση σε αναμνήσεις. Δεν προσθέτει στο μέλλον, αλλά αφαιρεί στιγμές από το παρελθόν.
Αυτό που μένει είναι η αγάπη. Ότι κι αν γίνει, όπως κι αν γίνει, παραμένει ανεξίτηλη. Κι έτσι το νόημα παραμένει πάντα μέσα μας. Όπως και τα Χριστούγεννα. Που δεν είναι μονάχα μια γιορτή, αλλά μια απαρχή μόνο για θετικά πράγματα.
Χρόνια Πολλά!!
