Γράφει η Άντρη Φλουρέντζου
Και έφτασε εκείνο το βράδυ που ξάπλωσα σε ενα χαλασμένο πιάνο, σαν να σε περίμενα. Σαν να ήξερα ότι θα περνούσες.
Τα πλήκτρα μαύρα και άσπρα. Τα φωτάκια πολύχρωμα. Οι σκέψεις ξεκούρδιστες. Η καρδιά μου να χτυπάει με έναν τρελό ρυθμό και τα χέρια μου να τρέμουν για έναν ανεξήγητο λόγο.
Ίσως ήταν προαίσθημα δεν ξέρω.
Στο βάθος η Billie τραγουδάει “Some day he ‘ll come along… The man I love.” Παγιδεύομαι ανάμεσα σε συναισθήματα.
Ο χρονος παγωνει εκεινη τη στιγμη.
Ήταν μόνο μια στιγμή αλλά μου φάνηκε αιώνας. Το πρόσωπο μου κοκκινίζει. Μια καρικατουρα ενος χαμογελου στο προσωπο μου που προσπαθώ να το κρύψω.
Εσύ.
Πώς να κρυφτώ δεν ξέρω. Τι να κάνω και πώς να φερθώ.
Με κοιτάς απευθείας στα μάτια. Το βλέμμα σου με διαπερνά. Πλησιάζεις.
Το θάρρος σου το ζήλεψα, ήθελα έγω να ξεστομίσω εκείνο που μόλις είπες.
“Χαίρομαι που σε ξαναβλέπω”.
Ακολουθεί αμηχανία. Δεν ξέρω τι εκφραση είχα, αν φαινόταν ότι έτρεμα ή αν φαινόταν ότι σε περίμενα…
Είχαμε ειδωθεί μια φορά μόνο αλλά το συναίσθημα ήταν τόσο δυνατό. Δεν είχα τι να πω. Ήθελα μόνο να βρεθώ κοντά σου. Χωρίς να το καλοσκεφτώ είπα μόνο μια λέξη. Μια ερώτηση.
“Χορεύουμε;”
Ήταν η πιο σωστή ερώτηση που έκανα ποτέ σε άνθρωπο.
Ήρθαμε τόσο κοντά που άρχισαμε να ιδρώνουμε. Οι φερεμόνες μας ένιωσα να συνδέονται άρρηκτα. Ερωτική οικειότητα.
Στριμωγμένη στην αγκαλιά σου αναπνέοντας την μυρωδιά σου συνειδητοποίησα ότι…
Σε ερωτεύτηκα!
