Γράφει ο Άγγελος Μοναχικός
Σκότωσε την ευτυχία της, γιατί δεν ήξερε πως να την διαχειριστεί.
Μια γυναίκα που δεν κατάφερε να γνωρίσει τον έρωτα μέσα της.
Μια γυναίκα που δούλευε για τα προς το ζην.
Ήταν εκείνη που έγραφε με μελάνι ψυχής για την θλίψη της.
Ήταν εκείνη που ήξερε τα ”πάντα”, εκτός από το χτυποκάρδι του Έρωτα.
Είχε ακούσει και διαβάσει τόσα πολλά δεν έτυχε όμως να τον νιώσει ποτέ.
Γιατί σε εμένα μονολογούσε;
Έβλεπε μικρά παιδάκια που ήξεραν τι θα πει Έρωτας κι εκείνη στο σκοτάδι.
Όμως η μοίρα της επιφύλασσε μια έκπληξη.
Μια μέρα στο πρόσωπο του εργοδότη της, ένιωσε την καρδιά της να φτερουγίζει, ενιωσε το στομάχι της να δένεται κόμπος κι ένα ηλίθιο χαμόγελο να έχει μαρμαρωθεί στα χείλη της.
Κι εκείνος;
Ένας Άγγελος.
Δεν μπορούσε να πιστέψει όλο αυτό που της συνέβαινε.
Έχασε τον ύπνο της.
Έχασε την όρεξή της.
Η ζωή της πλέον, πότε θα ξημερώσει να πάει στην δουλειά να βρεθεί δίπλα του και τα μέσα της να μην τον χορταίνουν.
Όλες οι δικαιολογίες δικές της
Υπερωρίες και ατελείωτες ώρες δουλειά για έναν και μόνο λόγο, να τον βλέπει.
Είμαι ερωτευμένη έλεγε, δεν μπορεί να μου συμβαίνει εμένα αυτο, πως θα του το πω;
Έτσι κυλούσαν οι μέρες, οι μέρες έγιναν εβδομάδες, και οι εβδομάδες, μήνες.
Δεν είχε το θάρρος να το ξεστομίσει όμως.
Ζούσε μια αρρωστημένη κατάσταση, κάνοντας λάθη στην δουλειά.
Πλέον δεν είχε την δύναμη να το διαχειριστεί.
Γύρισε σπίτι ένα βράδυ από την δουλειά καταρρακωμενη, κοίταξε τον εαυτό της στον καθρέφτη.
Δεν είσαι εσύ για έρωτες, είπε κοιτάζοντας το γαλάζιο φορεματάκι της.
Εκείνος ένας νέος όμορφος με τα αυτοκίνητά του, τα ακριβά ταξίδια του κι εγώ απλά, μια υπάλληλος του.
Τόσο σίγουρη για τον εαυτό της, που καταδίκασε τον έρωτα της.
Έναν Άγγελο που μόλις γεννιόταν μέσα της εκείνη τον σκότωσε.
Σκότωσε την ευτυχία της, γιατί δεν ήξερε πως να την διαχειριστεί.
Τόσο έξυπνη ήταν.
Ένας Άγγελος αυτοκτόνησε νωρίς.
Η αγάπη της.
Μέσα της…
