Γράφει ο Μιχάλης Στεφανίδης
Ό,τι κι αν κάνεις, όπου κι αν βρίσκεσαι, εμένα θα σκέφτεσαι.
Όχι γιατί το θέλω. Ούτε γιατί το εύχομαι σαν κατάρα. Τα πράγματα που μένουν μέσα μας δεν χρειάζονται άδεια για να επιστρέφουν. Βρίσκουν μόνα τους τον δρόμο.
Θα περπατάς σε δρόμους που δεν έχω δει ποτέ. Θα κάθεσαι σε τραπέζια γεμάτα κόσμο. Θα γελάς, θα μιλάς, θα προσπαθείς να πείσεις τον εαυτό σου ότι όλα συνεχίζουν κανονικά. Και για λίγο θα το πιστεύεις κι εσύ.
Μέχρι να εμφανιστεί εκείνη η μικρή στιγμή.
Ένα τραγούδι που ακούγαμε συχνά.
Μια φράση που έλεγα χωρίς να το σκέφτομαι.
Ένα βλέμμα κάποιου που θα σου θυμίσει κάτι από μένα.
Και τότε θα περάσω από το μυαλό σου σαν σκιά που δεν ζητά να μείνει. Μια σκέψη γρήγορη, σχεδόν ενοχλητική, γιατί θα σου χαλάει την ισορροπία που πας να φτιάξεις.
Δεν θα είναι δραματικό. Δεν θα είναι μεγάλη σκηνή. Η ζωή δεν λειτουργεί έτσι. Θα είναι κάτι μικρό. Ένα δευτερόλεπτο που θα σταματήσει ο χρόνος και θα καταλάβεις ότι υπάρχουν άνθρωποι που δεν φεύγουν ποτέ πραγματικά.
Όχι επειδή ήταν τέλειοι. Ούτε επειδή τα κάναμε όλα σωστά. Αλλά επειδή κάποτε μπήκαν βαθιά μέσα μας και άφησαν εκεί κάτι από τον εαυτό τους.
Κι αυτό δεν το παίρνει πίσω κανείς.
Θα προχωρήσεις. Θα γνωρίσεις άλλους ανθρώπους. Θα φτιάξεις νέες ιστορίες. Η ζωή δεν σταματά για κανέναν. Κι ούτε πρέπει. Όμως μέσα σε όλες αυτές τις νέες μέρες θα υπάρχει κάπου ένα μικρό σημείο που θα γράφει το όνομά μου.
Σαν σημάδι σε παλιό δέντρο. Δεν το βλέπει κανείς άλλος, αλλά εσύ ξέρεις ότι είναι εκεί.
Και κάποιες νύχτες, όταν θα πέφτει ησυχία γύρω σου και δεν θα υπάρχει τίποτα να σου αποσπάσει το μυαλό, θα περνάω πάλι από τις σκέψεις σου. Όχι με φωνές. Όχι με παράπονα.
Απλώς σαν μια ανάμνηση που θα σου θυμίζει πως κάποτε υπήρξε κάτι αληθινό.
Γι’ αυτό σου λέω κάτι που ίσως τώρα να ακούγεται υπερβολικό.
Ό,τι κι αν κάνεις.
Όπου κι αν βρίσκεσαι.
Κάποια στιγμή μέσα στη μέρα σου θα υπάρξει ένα μικρό κενό.
Κι εκεί μέσα, για λίγο, θα είμαι εγώ.
