Γράφει ο Δημήτρης Ξυλούρης
Υπάρχουν πράγματα που δεν χωράνε στις λέξεις. Όχι γιατί δεν ξέρεις να τα πεις. Όχι γιατί φοβάσαι. Αλλά γιατί κάποια συναισθήματα είναι μεγαλύτερα από το στόμα που προσπαθεί να τα περιγράψει. Έχω δει ανθρώπους να μιλούν ασταμάτητα και να μην λένε τίποτα. Κι έχω δει ανθρώπους να σωπαίνουν και να ξεγυμνώνουν ολόκληρη την ψυχή τους. Γιατί η αλήθεια είναι πως τα πιο σημαντικά πράγματα δεν ειπώθηκαν ποτέ.
Ήταν εκείνο το βλέμμα που κράτησε λίγο παραπάνω. Εκείνο το χέρι που έσφιξε το δικό σου τη στιγμή που όλα κατέρρεαν. Εκείνη η παρουσία που δεν έδωσε συμβουλές, δεν έβγαλε λόγο, δεν υποσχέθηκε τίποτα, αλλά έμεινε. Και καμιά φορά το «έμεινε» αξίζει περισσότερο από χίλια «σ’ αγαπώ».
Μεγαλώνοντας κατάλαβα ότι οι άνθρωποι ερωτεύονται τις λέξεις, αλλά δένονται με τις σιωπές. Με εκείνες τις στιγμές που δεν χρειάζεται να εξηγήσεις ποιος είσαι, τι φοβάσαι, τι κουβαλάς. Με εκείνες τις σπάνιες παρουσίες που σε καταλαβαίνουν χωρίς να χρειάζεται να απολογηθείς για τον τρόπο που νιώθεις.
Γι’ αυτό και τα πιο βαθιά συναισθήματα μοιάζουν παράξενα. Δεν κάνουν θόρυβο. Δεν ζητούν επιβεβαίωση. Δεν ανεβαίνουν σε ταράτσες να φωνάξουν το όνομά τους. Κάθονται ήσυχα μέσα σου και αλλάζουν τον τρόπο που κοιτάζεις τον κόσμο.
Και ξέρεις κάτι; Οι άνθρωποι περνούν μια ζωή ψάχνοντας τις σωστές λέξεις, ενώ συχνά η απάντηση βρίσκεται αλλού. Στον κόμπο που σχηματίζεται στον λαιμό. Στην ανατριχίλα που δεν εξηγείται. Στο χαμόγελο που εμφανίζεται χωρίς λόγο. Στη σιωπή που δεν είναι αμηχανία αλλά οικειότητα.
Γιατί ό,τι αγγίζει πραγματικά την ψυχή δεν χρειάζεται μετάφραση. Το αναγνωρίζεις. Το νιώθεις. Το κουβαλάς. Και όσο κι αν προσπαθήσεις να το περιγράψεις, πάντα κάτι θα μένει έξω από τις λέξεις. Ίσως γιατί τα σημαντικότερα πράγματα που ζει ένας άνθρωπος δεν γεννήθηκαν ποτέ για να ειπωθούν. Γεννήθηκαν για να αισθανθούν. Γεννήθηκαν για να πάρουν το όνομα μιας μέρας. Είμαι η Πέμπτη σου. Είσαι η Πέμπτη μου. Και μετά σιωπή.
