Γράφει ο Κωνσταντίνος Καρύδης
Έχω φτάσει σε σημείο κορεσμού, μου είπες. Κι εγώ σε κοίταξα, χωρίς να μιλήσω. Ήξερα. Γιατί είχα φτάσει εκεί καιρό πριν. Μόνο που δεν το ομολόγησα. Περίμενα εσένα να το ξεστομίσεις. Περίμενα να δω αν θα βρεις το θάρρος να παραδεχτείς αυτό που κι οι δυο ξέραμε: πως δεν υπήρχε πια χώρος για εμάς.
Η αλήθεια είναι σκληρή. Δεν τελειώνουν οι σχέσεις με μια κραυγή. Τελειώνουν με τη σιωπή που βαραίνει στο ίδιο μας το σπίτι. Ο κορεσμός δεν έρχεται ξαφνικά· χτίζεται. Από τις ίδιες κουβέντες που λέγονται ξανά και ξανά. Από τα βλέμματα που δεν έχουν πια φλόγα. Από τις αγκαλιές που γίνονται τυπικές. Από τα «καληνύχτα» που μοιάζουν με «τέλος».
Εγώ το είχα νιώσει πριν από σένα. Το «μαζί» μας είχε γίνει φυλακή και όχι επιλογή. Δεν στο είπα. Κι ας με έπνιγε. Κι ας έβλεπα την απόσταση να μεγαλώνει κάθε μέρα. Γιατί ήθελα να σου αφήσω τον χώρο να το καταλάβεις μόνη σου.
Και το κατάλαβες. Σου βγήκε σαν παράπονο, μα εγώ το άκουσα σαν λύτρωση. Ο κορεσμός δεν είναι κακός. Είναι η στιγμή που καταλαβαίνεις ότι αξίζεις ξανά το «πολύ». Ότι δεν χωράς πια σε αγκαλιές μισές, ούτε σε λόγια που λέγονται από συνήθεια.
Δεν ξέρω αν θα θυμάσαι το βλέμμα μου εκείνη τη στιγμή. Δεν είχε θυμό, δεν είχε λύπη. Είχε μόνο αποδοχή. Είχε την αλήθεια πως ό,τι είχαμε, τελείωσε. Και, ξέρεις κάτι; αυτό δεν είναι ήττα. Είναι ειλικρίνεια.
Γιατί καμία σχέση δεν χάνεται όταν τελειώσει. Χάνεται όταν συνεχίζει να υπάρχει χωρίς λόγο.
