Γράφει η Σοφία Παπαηλιάδου
Δεν είναι ότι δεν έχω τι να πω. Δεν είναι ότι οι σκέψεις μου δεν τρέχουν με χίλια. Είναι που οι λέξεις καμιά φορά δεν φτάνουν. Δεν βρίσκουν τη δύναμη να βγουν, να ακουστούν, να γίνουν εξηγήσεις. Είναι που, όταν σωπαίνω, οι σιωπές μου μιλούν περισσότερο από εμένα. Και τότε είναι που σε χρειάζομαι πιο πολύ.
Όταν σωπαίνω, μην τρομάζεις. Μην νομίζεις ότι σε διώχνω. Δεν το κάνω για να απομακρυνθώ, το κάνω γιατί δεν ξέρω πώς να σε πλησιάσω αλλιώς. Οι σιωπές μου είναι το δικό μου «μείνε». Είναι ο τρόπος που φωνάζω χωρίς να χρησιμοποιώ λέξεις.
Όταν σωπαίνω, σφίξε με.
Μη με ρωτήσεις τι έχω. Μη με πιέσεις να σου μιλήσω. Απλά, κράτησέ με πιο κοντά σου. Δείξε μου πως δεν χρειάζονται λέξεις για να καταλάβεις. Πως η παρουσία σου αρκεί για να γεμίσει το κενό που δεν μπορώ να εξηγήσω.
Στις σιωπές μου κρύβονται όλα.
Οι φόβοι μου, οι ανασφάλειές μου, τα «γιατί» που δεν ξέρω να απαντήσω ούτε στον εαυτό μου. Στις σιωπές μου είμαι γυμνή, χωρίς μάσκες, χωρίς φίλτρα. Και αυτό με τρομάζει. Αλλά όταν με κρατάς, όταν με σφίγγεις, είναι σαν να μου λες ότι δεν πειράζει. Ότι μπορώ να είμαι ευάλωτη, και εσύ θα είσαι εκεί.
Η αγκαλιά σου είναι η φωνή που χρειάζομαι.
Όχι για να καλύψει τη δική μου σιωπή, αλλά για να την αγκαλιάσει. Να την κάνει δική της. Είναι η απόδειξη ότι δεν χρειάζεται να μιλήσω για να με καταλάβεις. Ότι η σιωπή μου δεν σε κάνει να φεύγεις, αλλά σε φέρνει πιο κοντά.
Όταν σωπαίνω, να με σφίγγεις πιο πολύ στην αγκαλιά σου.
Γιατί εκεί, στη ζεστασιά της, όλα αποκτούν ξανά νόημα. Οι φόβοι μικραίνουν, οι σιωπές δεν είναι πια βαριές. Στην αγκαλιά σου, δεν χρειάζεται να πω τίποτα. Μόνο να νιώσω.
Και, ξέρεις, μερικές φορές αυτό είναι το μόνο που χρειάζομαι. Όχι οι λέξεις, όχι οι εξηγήσεις. Απλά εσένα. Και μια αγκαλιά που να λέει όλα όσα δεν μπορώ να πω.
