Γράφει ο Γιώργος Καραγεώργος
Κορίτσια μου, ξέρετε τι ακούει πραγματικά ένας άντρας όταν δέχεται συνέχεια κριτική, γκρίνια και παράπονα;
Θα σας πω εγώ…
Ακούει “δεν είσαι αρκετός”, “ό,τι κι αν κάνεις δεν φτάνει”, “σε αμφισβητώ”, “σε ακυρώνω”.
Και σιγά σιγά, χωρίς να το καταλάβετε τις πιο πολλές φορές, δεν του μιλάτε, τον μικραίνετε, τον κλειδώνετε, τον κλείνετε.
Μην είστε ανόητες, ένας άντρας λοιπόν, καμάρια μου, δεν κλείνεται επειδή δεν τον νοιάζει. Κλείνεται όταν νιώθει πως ό,τι κι αν πει, ό,τι κι αν κάνει, όπως κι αν αντιδράσει, στο τέλος πάντα θα κριθεί.
Και μην νομίζετε πως θέλει πολλά ο φουκαράς, θέλει μόνο να τον ακούσεις χωρίς να τον καταδικάσεις.
Να του μιλήσεις χωρίς να τον μειώσεις.
Να του δείξεις πού κάνει λάθος, αν κάνει λάθος, χωρίς να του πάρεις την αξία.
Γιατί τελικά όταν του μιλάς ήρεμα, τον κρατάς κοντά. Όταν όμως τον κρίνεις, τον χάνεις λίγο λίγο.
Κι ένας άντρας που νιώθει ότι δεν είναι αρκετός, είναι ένας άντρας που αρχίζει να σωπαίνει.
Μα όταν σωπαίνει ένας άντρας, μην μπερδεύεστε, δεν ηρεμεί, απομακρύνεται!
Σταματάει να εξηγεί.
Σταματάει να προσπαθεί.
Σταματάει να ανοίγεται.
Και ξέρετε ποιο είναι το πιο επικίνδυνο και πού είναι η παγίδα;
Δεν θα σου κάνει φασαρία. Δεν θα σου πει “φεύγω”. Δεν θα τα κάνει όλα πουτάνα.
Θα είναι εκεί, αλλά δεν θα είναι.
Θα σε κοιτάει, αλλά δεν θα σε βλέπει όπως πριν.
Θα σε αγγίζει, αλλά δεν θα νιώθει το ίδιο συναίσθημα που ένιωθε.
Γιατί μέσα του θα έχει πάρει ήδη απόσταση.
Και τότε εσύ θα αναρωτιέσαι, “μα γιατί και πότε άλλαξε”;
Δεν άλλαξε εκείνη τη στιγμή!
Άλλαζε κάθε φορά που τον έκανες να νιώθει λίγος. Κάθε φορά που τον διόρθωνες, με τον δείκτη σου τεντωμένο, αντί να τον καταλάβεις. Κάθε φορά που αντί για ηρεμία, του έδινες πόλεμο.
Κι ένας άντρας που πολεμιέται στο ίδιο του το σπίτι, δεν αντέχει για πάντα.
Κάποια στιγμή, φεύγει!
Ή ακόμα χειρότερα, μένει, αλλά έχει φύγει από μέσα του.
Αυτό θέλετε;
