Γράφει η Τζένη Γιαννοπούλου
Δεν χρειάζεται να το αναλύσεις. Ούτε να το εξηγήσεις. Ούτε να το δικαιολογήσεις.
Όταν κάποιος σε θέλει στη ζωή του – με όποιον τρόπο – θα το ξέρεις.
Θα είναι ξεκάθαρο. Απλό. Αβίαστο.
Θα σε παίρνει τηλέφωνο γιατί του λείπεις, όχι γιατί βαριέται.
Θα σου στέλνει μήνυμα γιατί σε σκέφτεται, όχι γιατί δεν είχε τι να κάνει.
Θα είναι εκεί όταν έχεις ανάγκη, όχι μόνο όταν σε χρειάζεται.
Θα θυμάται τα μικρά, όχι μόνο τα μεγάλα.
Θα σου δείχνει με πράξεις, όχι μόνο με λόγια.
Κι όταν δεν σε θέλει;
Θα το νιώθεις στο στομάχι σου. Στο βλέμμα του. Στη σιωπή του.
Θα αρχίσεις να αμφιβάλλεις. Να ρωτάς τον εαυτό σου.
“Μήπως είπα κάτι λάθος;”
“Μήπως τον πίεσα;”
“Μήπως ζητάω πολλά;”
Δεν θα ξέρεις τι ισχύει.
Θα προσπαθείς να διαβάσεις ανάμεσα στις λέξεις.
Να αποκρυπτογραφήσεις σιωπές και αντιφάσεις.
Όταν κάποιος σε θέλει, δεν σε κάνει να νιώθεις λίγο.
Δεν σε αφήνει να αναρωτιέσαι αν είσαι αρκετός.
Δεν σου κόβει φτερά. Σου δίνει.
Αυτό ισχύει παντού.
Στους φίλους. Στην οικογένεια. Στους συνεργάτες. Στις σχέσεις.
Οι άνθρωποι που σε θέλουν δεν σε μπερδεύουν. Σε ηρεμούν.
Σε κοιτάζουν στα μάτια και σου λένε “είμαι εδώ” – και το εννοούν.
Δεν χρειάζεται να αποδείξεις ποιος είσαι. Το βλέπουν ήδη.
Οπότε την επόμενη φορά που θα νιώσεις μπερδεμένος…
Θυμήσου: η αμφιβολία είναι απάντηση.
Κι η αγάπη, όποιας μορφής, δεν μπερδεύει. Ξεκαθαρίζει.
