Γράφει η Ζωή Τριανταφυλλοπούλου
Το κατάλαβα γρήγορα μαζί σου.
Δεν είσαι κι ο πιο εκδηλωτικος άνθρωπος. Κρατάς πολλά φυλαγμένα, περιφραγμενα. Ίσως έχεις πονέσει πολύ, ίσως ένιωσες ότι μιλάς ακαταλαβιστικα, ίσως κάποτε προσπάθησες να επικοινωνήσεις αλλά βρέθηκες μπροστά σε κλειστά αυτιά και καρδιές ντουβάρια.
Και συνηθισες σιγά-σιγά στη σιωπή σου, ακούς πολλά, παρατηρείς ακόμη περισσότερα, αφουγκραζεσαι σχεδόν τα πάντα γύρω σου, σκαναρεις κόσμο και συμπεριφορές, κι εμένα φυσικά αλλά δεν μιλάς.
Δεν μου μιλάς γαμωτο. Παραμένω για σένα σε απόσταση ασφαλείας. Σαν τους αβαφτιστους Χριστιανούς που πριν την ομολογία της πίστης τους παραμένουν στην είσοδο του Ναού. Έτσι νιώθω.
Και πρέπει να μαντεύω, να ξεκινήσω να σκαρφαλωνω πάνω από τα τείχη που περίτεχνα έφτιαξες για να σε προστατεύσεις από κακούς θηρευτές, γιατί έχεις μάλλον πολλές αναμνήσεις από δαύτους με όπλα την ευγένεια και το χαμόγελο σου αλλά ως εκεί.
Πρέπει να το κάνω αυτό και θα το κάνω και μην απορήσεις αν τα καταφέρω.
Δεν είναι από πείσμα, δεν σε παίζω σαν στοίχημα. Είναι γιατί σε θέλω στη ζωή μου, γιατί στα μάτια σου βλέπω τον
Παράδεισο που μόνο στα όνειρα μου έχω ζήσει, γιατί στο φιλί σου φεύγω , χάνομαι, πετάω, λιώνω. Στην αγκαλιά σου ακούω τη φωνούλα από μέσα να μου λέει χαρούμενα ότι έχουμε φτάσει στο σπίτι μας επιτέλους! Όλα αυτά μαζί την ίδια στιγμή σαν να γίνονται πολλαπλές εκρήξεις από ευτυχία και έρωτα μέσα μου.
Κι αυτό το μαγικό δεν σκοπεύω να το χάσω, αρνούμαι να τα παρατήσω όσους φράχτες κι αν υψωσεις, από φόβο ή από δυσπιστία για μας. Όσες σιωπες σου κι αν μου χαρίσεις, προσπαθώντας να κρυφτείς.
Το ένστικτο μου μαζί σου φωσφοριζει στα κόκκινα, με προστάζει σχεδόν επιτακτικά να προχωρήσω.
Κι όλα όσα μου κρύβεις εγώ τα διαβάζω στη σιωπή σου να το ξέρεις.
Και θα μείνω.
Κι αυτό δεν είναι απειλή μην μου τρομάζεις.
Είναι υπόσχεση σε σένα αλλά και σε μένα.
Γιατί εδώ υπάρχει το μαζί πολύ παραπέρα, και πολύ παραπάνω κι ας μην τολμάς να το παραδεχτείς ούτε στον εαυτό σου.
Και σου υπόσχομαι ότι θα το ζήσουμε γιατί αυτό ακριβώς μας αξίζει…
